Dr Munawar Hanih T T

Building on his extensive scholarly and research experience, Dr. Munawar Hanih T.T. navigates a unique academic path as an ICSSR Post-Doctoral Fellow at Aligarh Muslim University (AMU). He previously served as an Assistant Professor of Malayalam at Sir Syed College in Taliparamba until 2024 in a contractual post. His work is dedicated to exploring the rich intersection of Islamic mysticism, particularly Sufi poetry, and the Bhakti traditions within cultural literature.

A native of Valanchery Munnakkal, Kerala, Dr. Hanih's intellectual foundation began with his Bachelor's degree completed at WMO College, Muttil, Wayanad. He then pursued his M.A. and Ph.D. in Malayalam Literature at AMU. His M.A. research on the folklore of the Kadalundipuzha river banks received the M.P. Paul Memorial Award.
Dr. Hanih has published two books with Book Plus in 2023: Malayalam Sufi Poetry (മലയാള സൂഫി കവിത) and Sufism in Modern Discourses (സൂഫിസം ആധുനിക വ്യവഹാരങ്ങളിൽ).

 

His doctoral thesis, a focused study on the "Poetic identity of Malayalam Sufi poetry," is a significant contribution that has helped establish this literary form as a distinct genre. This research trajectory led to his prestigious ICSSR fellowship, which is funding his current inquiry into "The Role of Bhakti Poetry and Sufi Poetry in the Social Reformation of Kerala," further examining the transformative power of these literary and spiritual traditions.

His book Malayala Sufi Kavitha earned the 2023 Mahakavi Moinkutty Vaidyar Mappila Kala Akademi Literary Award.

 

His areas of expertise encompass Mysticism, the intricate relationship between Sufism and politics, Islamic eschatology, folklore, and anti-imperialism. His analyses and perspectives reach a broad audience through his academic papers in journals, as well as through articles and essays.

Dr. Munawar Hanih T T

പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ തിളക്കവും ആന്തരിക ശൂന്യതയും

അമേരിക്കൻ ഇടക്കാല തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം, ഇസ്‍ലാമിക സ്വത്വമുള്ളവരുടെ വിജയങ്ങളിൽ മതിമറന്ന് ആഹ്ലാദിക്കുന്ന അതുമല്ലെങ്കിൽ നിർവൃതിയടയുന്ന കേരളത്തിലെ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയ വിചാരകേന്ദ്രങ്ങളും വ്യക്തികളും കേവല മുസ്‍ലിം വികാരത്തിൽ അഭിരമിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ചില രാഷ്ട്രീയ ദാർശനിക ആശങ്കകൾ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് കേവലം അമേരിക്കൻ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ വിഷയത്തിൽ മാത്രമല്ല, ലോകത്തെവിടെയെങ്കിലും ഒരു മുസ്‍ലിം നാമധാരി ഏതെങ്കിലും സാംസ്ക്കാരികമോ രാഷ്ട്രീയമോ സാമൂഹികമോ അധികാരപരമോ ആയ നേട്ടത്തിലേക്കെത്തുമ്പോൾ അതിനെ ഇടം വലം നോക്കാതെ അല്ലാഹു അക്ബർ വിളിച്ച് സ്വീകരിക്കുന്ന, ആഘോഷിക്കുന്ന സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കുടുസ്സുമുറിയിലകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു കേരളത്തിലെ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയം. ഈ പ്രവണത ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതിനപ്പുറം, ഈ മനോഭാവത്തിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന കൊളോണിയൽബദ്ധമായ അപകർഷതാ ബോധം, ഓരോ സമകാലിക സംഭവങ്ങളെയും ദാർശനികമായി ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനു മുമ്പേ അതിനെ എടുത്തണിയാനുള്ള വ്യഗ്രത, നിരന്തരമായ ഇത്തരം സംഭവങ്ങളിലൂടെ ശുഷ്കമായി പോകുന്ന മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉന്നതമായ ധാർമ്മികാശയങ്ങൾ, മൂല്യങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ പലവിധ മാനങ്ങൾ ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനായി ആഗോള മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയം, പ്രത്യേകിച്ചും പാശ്ചാത്യ ലോകത്തെ മുസ‍്‍ലിം രാഷ്ട്രീയം എങ്ങനെ ഇന്നത്തെ നിലയിലേക്ക് വളർന്നു, അല്ലെങ്കിൽ തളർന്നു എന്നതിനെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇസ്‍ലാമിക സ്രോതസ്സുകളെയും പ്രമാണങ്ങളെയും റാഡിക്കൽ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ലെൻസിലൂടെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് മൊത്തം ഇസ്‍ലാമിനെ തന്നെയും തികഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയസംഹിതയാക്കി കൊണ്ട് അവതരിപ്പിച്ച ഒരു രാഷ്ട്രീയഘട്ടം മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തിലുണ്ട്. സാമ്രാജ്യവിരുദ്ധ വികാരത്തിൽ നിന്നും കടുത്ത പാശ്ചാത്യ വിയോജിപ്പിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന ഇത്തരം റാഡിക്കൽ തീവ്ര രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വലിയ ലോകശ്രദ്ധ ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇതിനെതിരെയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ പാരമ്പര്യ ഇസ്‍ലാമിൽ നിന്നും  ഉണ്ടായതോടെ പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര വിപ്ലവങ്ങളിലേക്ക് വാതിൽ തുറക്കാൻ ഇത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും മുസ്‍ലിം ലോകത്ത് വൻ കോളിളക്കവും ബൌദ്ധിക സ്വാധീനവും സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയധാരയായിരിക്കെ തന്നെ അക്കാദമിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഈ കാലഘട്ടം ഗൌരവതരമായി തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇത്തരം ഇസ്‍ലാമിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞ കാലഘട്ടത്തെ നിരീക്ഷകർ പോസ്റ്റ് ഇസ്‍ലാമിസം എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കയുണ്ടായി. എന്നാൽ, ഈ പോസ്റ്റ് ഇസ്‍ലാമിസത്തിന്റെ ഘട്ടത്തിൽ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയം മനഃപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ കടന്നുപോന്ന പരിവർത്തനങ്ങളാണ് ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടത്. ഒന്നാമതായി, പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ കടുംപിടുത്തങ്ങളുടെ പ്രാരംഭ കാലഘട്ടം. രണ്ടാമതായി, വംശീയമായ ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകളിൽ നിന്നും ഇസ്‌ലാമോഫോബിയ പോലുള്ള ആഗോള ഭീഷണികളിൽ നിന്നും സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ തങ്ങളെ ഒരു വംശീയ ന്യൂനപക്ഷമായോ വോട്ട് ബാങ്ക് ഗ്രൂപ്പായോ ചുരുക്കിയ അസ്തിത്വ രാഷ്ട്രീയം. മൂന്നാമതായി, അതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ തുടർച്ചയായി പാശ്ചാത്യ ലോകത്തെ തീവ്ര പുരോഗമന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുമായി ന്യൂനപക്ഷ പ്രതിനിധികൾ ഉണ്ടാക്കിയ പുതിയ സഖ്യങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ഈ ഘട്ടങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാം. ഇതിൽ പാശ്ചാത്യ ലോകത്തുണ്ടായിരിക്കുന്ന ഭൂരിഭാഗം ഇസ്‍ലാമിക സ്വത്വമുള്ള രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യങ്ങളും ഇത്തരത്തിലുള്ള തീവ്ര പുരോഗമന സഖ്യങ്ങളുടെ ഫലങ്ങളും വിജയങ്ങളുമാണ്.

മേൽപ്പറഞ്ഞ തീവ്ര പുരോഗമന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ തികച്ചും ആധുനികവും ഉദാരീകൃതവുമാണെന്ന് നാമോർക്കണം. മതവും സംസ്ക്കാരവും ധാർമ്മികദാർശനിക പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും സ്വസ്ഥമായ നിലനിൽപ്പിനു വേണ്ടി നിർമ്മിച്ചെടുത്ത ധാർമ്മികതകളോടും മൂല്യസംഹിതകളോടും ഈ തീവ്ര പുരോഗമ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് തികഞ്ഞ പുച്ഛമോ വിയോജിപ്പോ ആണുള്ളതെന്നും മനസ്സിലാക്കണം. പകരം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം, മാനവികത, അവകാശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആധുനികാശയങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്ര വേരുകളിൽ പിടിച്ചാണ് ഈ തീവ്ര പുരോഗമന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങൾ ഉരുവം കൊണ്ടതും വളരുന്നതും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നതും. അതേസമയം, ഇസ്‍ലാം അല്ലെങ്കിൽ മുസ്‍ലിം സാമൂഹികതയോ സാംസ്ക്കാരികതയോ രാഷ്ട്രീയമോ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും സാഹോദര്യവും മാനവികതയും അവകാശങ്ങളുമെല്ലാം ആധുനികവും യന്ത്രവത്കൃതവുമായ ലോകത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കൊപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതല്ല, പകരം ദൈവികമായ പ്രമാണങ്ങളുടേയും കല്പ്പനകളുടെയും ഫലമായിട്ടുള്ളതാണ് താനും. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ തന്നെ, മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ദർശനങ്ങളെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ആശയങ്ങളും തങ്ങളുണ്ടാക്കിയ പുത്തൻ പുരോഗമന സഖ്യങ്ങളുടെ ദാർശനികാടിത്തറയും അമ്പേ വിരുദ്ധ ധ്രുവങ്ങളിലാണെന്നത് ബോധ്യമാവും. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇത്തരം തീവ്ര പുരോഗമന സഖ്യ പാളയങ്ങളിൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യങ്ങൾക്ക് ഉളവാക്കാൻ സാധിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ നയങ്ങളും സ്വാധീനിക്കാനാവുന്ന അജണ്ടകളും എത്രത്തോളം ഇസ്‍ലാമിക മൂല്യങ്ങളോട് ചേർന്നു പോകുന്നതാവും? അല്ലെങ്കിൽ, അത്തരത്തിൽ ഇസ്‍ലാമിക വിരുദ്ധമായ മൂല്യങ്ങളെ എത്രകണ്ട് ഇത്തരം വിജയങ്ങൾക്ക് പ്രതിരോധിക്കാനാവുമെന്ന് കണ്ടറിയേണ്ടതു തന്നെയാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന്, ജൈവികമായ ലിംഗഭേദവും, ലിംഗ സ്വത്വങ്ങളും, പരമ്പരാഗത കുടുംബ വ്യവസ്ഥയും എല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രകൃതിദത്തമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ, ആധുനിക ക്വീർ തിയറികളുടെ സ്വാധീനത്താൽ, ഈ അതിരുകളെല്ലാം വെറും സാംസ്കാരിക നിർമ്മിതികൾ മാത്രമാണെന്ന് വാദിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതിനിയമങ്ങളെ തകിടം മറിക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രവണതകളെ ആകർഷകമായ ഭാഷാപരമായ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്നവരാണ് തീവ്ര പുരോഗമനവാദികൾ. പരമ്പരാഗത ധാർമ്മികതയിലും ശാസ്ത്രത്തിലും പ്രകൃതിവിരുദ്ധമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം, മനുഷ്യാവകാശം, പുരോഗമനം എന്നീ സുന്ദരമായ ലേബലുകളൊട്ടിച്ച് പൊതുസമൂഹത്തിലേക്ക് വിപണനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യന്റെ മൃഗീയമായ കാമങ്ങളെ പരമാധികാരമുള്ള അവകാശങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ ദാർശനികമായ വലിയൊരു ശൂന്യതയാണ്. ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ, പുരോഗമന സഖ്യങ്ങൾക്കൊപ്പമുള്ള ഇസ്‍ലാമിക പ്രാതിനിധ്യങ്ങൾക്ക് ഇസ്‍ലാമിക മൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണോ അതോ ആധുനിക ലിബറൽ യുക്തിക്കൊപ്പം നിന്നാണോ പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധിക്കുക എന്നത് നാം ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ, ഇത്തരം സഖ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി നിന്നുകൊണ്ട് വിദേശനയങ്ങളിൽ കേവലം പ്രസ്താവനകൾ നടത്താൻ അനുവാദം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ആഭ്യന്തരമായി സ്വന്തം ധാർമ്മികതയ്ക്ക് വിരുദ്ധമായ ബില്ലുകളെ ന്യൂനപക്ഷ നേതാക്കൾ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും ബാഹ്യമായ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ടോ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രം കൊണ്ടോ ആണെന്ന് കരുതുന്നത് തെറ്റാണ്. മറിച്ച്, പാശ്ചാത്യ ലിബറൽ ബൗദ്ധിക പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഈ പുതിയ തലമുറ നേതാക്കൾ ഇത്തരം തീവ്ര പുരോഗമന ആശയങ്ങളെ തങ്ങളുടെ ചിന്തകളുടെ ഭാഗമായി സ്വമേധയാ ആന്തരികവൽക്കരിക്കുകയും പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഗ്രൗണ്ട് റിയാലിറ്റി. ഇത് ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ സ്വന്തം മൂല്യങ്ങൾ മാത്രം ബലിനൽകേണ്ടി വരുന്ന ഒരു വശത്തുമാത്രമുള്ള ഒത്തുതീർപ്പല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ആത്മീയ സ്വത്വത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ച് ആധുനിക ലിബറലിസത്തിലേക്ക് അവർ സ്വയം പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടതിന്റെ പരിണതഫലമാണ്. അതേസമയം, രാഷ്ട്രീയമായ അതിജീവനത്തിന്റെയോ അവകാശങ്ങളുടെയോ പേരിൽ പരമ്പരാഗത ധാർമ്മികതയിലോ ലിംഗഭേദ സങ്കൽപ്പങ്ങളിലോ യാതൊരുവിധ വിട്ടുവീഴ്ചയും അനുവദനീയമല്ല എന്ന് പണ്ഡിതകൂട്ടായ്മകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട് താനും. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിൽ, പാശ്ചാത്യലോകത്തെ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയ പ്രാതിനിധ്യങ്ങൾക്ക് കാര്യമാത്ര പ്രസക്തമായ എന്ത് മാറ്റം കൊണ്ടുവരാനാണ് സാധിക്കുക? അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇത്തരം വിജയങ്ങളെ കൊണ്ടാടുന്ന ഇന്ത്യയിലെയോ കേരളത്തിലെയോ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് ഏതു തരത്തിലുള്ള ന്യൂനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയമാണ് എന്നതും പുനരാലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

രാഷ്ട്രീയ അതിജീവനത്തിന്റേയും പ്രായോഗികതയുടെയും ഭാഗമായി ഒരുപക്ഷേ, പാശ്ചാത്യ നാടുകളിൽ മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഇത്തരം ലിബറൽ സഖ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാവേണ്ടി വരുന്നതാണെന്ന് ന്യായമായും വാദിക്കാവുന്നതാണ്. എന്നാൽ, ഇത്തരം സഖ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാവുന്നവരോ മുസ്‍ലിം സ്വത്വത്തെ പ്രയോഗങ്ങളിലൂടെയും അടയാളങ്ങളിലൂടെയും പ്രകടമാക്കുന്നവരും മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ സാംസ്ക്കാരിക- സാമൂഹികതകളുടെയോ മാതൃകകളാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ നമുക്കുണ്ടായിക്കൂടാ. പകരം, ഇവർ ഭാഗമായിട്ടുള്ള പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഇസ്‍ലാം എന്ന മൂല്യ-ധാർമ്മിക സംഹിതക്ക് നേട്ടത്തേക്കാളേറെ കോട്ടമുണ്ടാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മാത്രമല്ല, ഇന്നും പാരമ്പര്യ ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങൾക്ക് സംരക്ഷണവും അംഗീകാരവും ലഭിക്കുന്നൊരു നാട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇത്തരം പാശ്ചാത്യ വിജയങ്ങളെ കയ്യും മെയ്യും മറന്ന് ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ ഇസ്‍‍ലാമിന്റെയും ഇന്ത്യൻ മുസ്‍ലിമിന്റെയും സാംസ്ക്കാരിക സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്ന് ഉരുവം കൊണ്ട, ഒരുപക്ഷേ, ഇന്നേവരേക്കും കൃത്യമായി സൈദ്ധാന്തികമായി പ്രാമാണീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ജൈവികമായൊരു മുസ്‍ലിം രാഷ്ട്രീയത്തെ തുച്ഛമായ, പാശ്ചാത്യ ലിബറൽ ലോകത്തിന്റെ പ്രായോഗിക സഖ്യരാഷ്ട്രീയത്തിലേതിനു സമാനമായി ഏച്ചുകെട്ടാമെന്നൊരു ധാരണ അദൃശ്യമായെങ്കിലും വളർന്നു വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അത്തരം ധാരണകൾ, മുസ്‍ലിമിന്റെ ധാർമ്മികതകൾക്കും മൂല്യങ്ങൾക്കും മാത്രമല്ല വെല്ലുവിളി സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ജൈവികവും തനതുമായൊരു സാമുദായികരാഷ്ട്രീയത്തെ ആഗോളീകൃതമായൊരു ബൃഹദ്‍രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് അനായാസം ലയിപ്പിക്കുന്നതിനു സമാനമാണ്.

 Further readings -
Shaykh Abdal Hakim Murad: Travelling Home: Essays on Islam in Europe (The Quilliam Press, 2020). View details at Cambridge Muslim College.

https://5pillarsuk.com/2023/05/24/north-american-scholars-defend-normative-islamic-position-on-lgbtq/

.

ഡിജിറ്റൽ അധിനിവേശവും നഷ്ട്ടമാകുന്ന ബൌദ്ധിക പരമാധികാരവൂം

ഇന്ത്യയിൽ സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകളും അതിവേഗ ഇന്റർനെറ്റും ചരിത്രത്തിലില്ലാത്തവിധം കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ കൈകളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അതൊരു വലിയ ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ തുടക്കമായാണ് ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ, ഈ സാങ്കേതിക കുതിച്ചുചാട്ടത്തിന്റെ പത്താം വർഷത്തിലെത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ, കൺമുന്നിൽ കാണുന്നത് പുരോഗതിയോടൊപ്പം തന്നെ സാംസ്കാരികമായി വേരുകളറ്റ് പോകുന്ന ഒരു യുവതലമുറയെക്കൂടിയാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് വിദേശ വിദ്യാഭ്യാസം എങ്ങനെയാണ് ഒരു ജനതയെ തനത് മൂല്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി സാംസ്കാരിക അടിമകളാക്കി മാറ്റിയതെന്ന് മഹാത്മാഗാന്ധി തന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ ദർശനങ്ങളിലൂടെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു. സ്വന്തം ചിന്തയിലും സംസ്കാരത്തിലും പൗരൻ കൈവരിക്കുന്ന ‘സ്വാശ്രയത്വമാണ്’ യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന ഗാന്ധിയൻ പാഠം, ത്യജിച്ചു സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം നാം പടിഞ്ഞാറിനു വേണ്ടി മുന്നേറി. ഒരു സമൂഹത്തെ കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം മുന്നോട്ടു നയിക്കുക എന്നല്ല, ആ ഒഴുക്ക് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് ചോദിച്ച് പുതിയ വഴി നിർമ്മിച്ചു എന്നതിനാലാണ് ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഡിജിറ്റൽ പ്രതിസന്ധിയെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകളുടെ പുനർവായന അനിവാര്യമാകുന്നത്.

പഴയ കൊളോണിയൽ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് പൗരന്മാരിൽ ഒരു സാംസ്കാരിക ശൂന്യത(void) മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിൽ, പുതിയ കാലത്തെ ഡിജിറ്റൽ അൽഗോരിതങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളെയും ബോധ്യങ്ങളെയും ധാർമ്മികതയെയും നേരിട്ട് പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ അധിനിവേശമാണ്  നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഒരു രാജ്യം എന്ന നിലയിൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കടന്നുകയറ്റത്തെ നേരിടുന്നതിൽ നമുക്ക് എവിടെയാണ് പിഴച്ചത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, കഴിഞ്ഞ കാൽനൂറ്റാണ്ടിലെ നമ്മുടെ നിയമനിർമ്മാണ ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടതുണ്ട്. 2000-ൽ ഇന്ത്യ ആദ്യമായി ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി ആക്ട് പാസ്സാക്കുമ്പോൾ ഇന്റർനെറ്റ് എന്നത് കേവലം ഇമെയിലുകൾക്കും വിവരങ്ങൾ തിരയുന്നതിനും മാത്രമുള്ള ഒരു സാങ്കേതിക സംവിധാനമായിരുന്നു. തുടർന്ന്, 2008-ൽ ഈ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്ത് ഫേസ്ബുക്ക് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സോഷ്യൽ മീഡിയ കമ്പനികൾക്ക് ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ ‘സേഫ് ഹാർബർ’ (Section 79) പദവി നൽകിയപ്പോഴും, ഭരണകൂടം ഇവയെ കേവലം കത്തയക്കുന്ന ‘പോസ്റ്റ് ഓഫീസുകളായി’ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ. ഈ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഭാവിയിൽ മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിനെയും പെരുമാറ്റത്തെയും കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും പോന്ന അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ ‘ഡാറ്റാ അധിഷ്ഠിത അൽഗോരിതങ്ങൾ’ വികസിപ്പിക്കുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി കാണാൻ നമ്മുടെ നിയമനിർമ്മാതാക്കൾക്ക് അന്ന് കഴിഞ്ഞില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയെ വെറുമൊരു നിഷ്പക്ഷ ഉപകരണമായി കണ്ടതാണ് നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ വലിയ പരാജയം.

ഈ ദൂരക്കാഴ്ചയില്ലായ്മയുടെ ഏറ്റവും മാരകമായ ആഘാതം രാജ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് 2016-ലെ ഡാറ്റാ വിപ്ലവത്തോടെയാണ്. ലോകത്ത് മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ മൊബൈൽ ഡാറ്റ ലഭ്യമായതോടെ, കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരാണ് ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തേക്ക് എടുത്തുചാടിയത്. ഡിജിറ്റൽ ഇന്ത്യ എന്ന പേരിൽ ഈ കുതിച്ചുചാട്ടത്തെ ഭരണകൂടം വലിയ നേട്ടമായി ആഘോഷിച്ചപ്പോഴും, ഡിജിറ്റൽ വ്യാപനത്തിന്റെ വേഗതയ്ക്കനുസരിച്ച് ആവശ്യമായ തോതിൽ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും അൽഗോരിത/മീഡിയ സാക്ഷരതയും വളർത്തുന്നതിൽ വലിയ പോരായ്മകൾ നിലനിന്നു. വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള ഡാറ്റാ ഖനിയായി നമ്മുടെ നാട് മാറി. 2017-ൽ സുപ്രീം കോടതി സ്വകാര്യതയ്ക്കുള്ള അവകാശം മൗലികാവകാശമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും, ശക്തമായൊരു വ്യക്തിവിവര സംരക്ഷണ നിയമം (DPDP Act) നടപ്പിലാക്കാൻ 2023 വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ നിയമപരമായ വിടവ് മുതലെടുത്താണ് വിദേശ ടെക് ഭീമന്മാർ നമ്മുടെ യുവതലമുറയുടെ ചിന്തകളെയും ഉപഭോഗ സംസ്കാരത്തെയും പൂർണ്ണമായി തങ്ങളുടെ വിപണി താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് മാറ്റിയെടുത്തത്.

പുതിയ തലമുറയുടെ മാറിയ ചിന്തകളെയും ചോദ്യങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മുടെ പരമ്പരാഗത സാമൂഹിക ചട്ടക്കൂടുകൾക്കോ സമുദായ സംഘടനകൾക്കോ ഇനിയും സാധിക്കുന്നില്ല എന്ന നിരീക്ഷണത്തെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസം നേടുകയും ലോകത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ബോധവാന്മാരാകുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്നത്തെ യുവത്വം വലിയൊരു ബൗദ്ധിക കുതിച്ചുചാട്ടമാണ് നടത്തുന്നത്. നിർഭാഗ്യവശാൽ ഈ മാറിയ ചിന്താശേഷിയെയും അവരുടെ ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളെയും ശരിയായ രീതിയിൽ നയിക്കാനോ ഉൾക്കൊള്ളാനോ പുരോഗമനപരമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന സംഘടനകൾക്ക് പോലും സാധിക്കുന്നില്ല. തങ്ങളുടെ സമകാലിക സംശയങ്ങൾക്ക് പരമ്പരാഗതമായ ഇടങ്ങളിൽ നിന്നും യുക്തിസഹമായ മറുപടികൾ കിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ, യുവതലമുറ സ്വാഭാവികമായും സാംസ്കാരികമായി ഒറ്റപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു.

ഈ തദ്ദേശീയമായ ബൗദ്ധിക ശൂന്യതയിലേക്കാണ് പുതിയ കാലത്തെ ഡിജിറ്റൽ ലോകം കൃത്യമായ തന്ത്രങ്ങളോടെ കടന്നുകയറിയിരിക്കുന്നത്. ആഗോള ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളുടെ അൽഗോരിത സംവിധാനങ്ങൾ യുവാക്കളുടെ ശ്രദ്ധയെയും താൽപര്യങ്ങളെയും വിവര ഉപഭോഗത്തെയും മൂല്യബോധത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്ന ശക്തമായ ഇടമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പ്രാദേശിക സംഘടനകളും സ്ഥാപനങ്ങളും മാറ്റങ്ങളോട് പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ, അതിനൂതനമായ വെസ്റ്റേൺ അൽഗോരിതങ്ങൾ യുവത്വത്തിന്റെ ചിന്താസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും താല്പര്യങ്ങളെയും വളരെ വേഗത്തിൽ സ്വാംശീകരിക്കുന്നു. അൽഗോരിതങ്ങൾ മനുഷ്യൻ എന്ത് കാണണം, എന്ത് വീണ്ടും കാണണം, ഏത് വിഷയത്തിൽ കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കണം എന്നതിനെ ശക്തമായി സ്വാധീനിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഒരു യുവാവോ യുവതിയോ സ്വന്തം സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും അകന്ന്, തീവ്ര ലിബറൽ ആശയങ്ങളിലേക്ക് അതിവേഗം ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ കാരണം അവർക്ക് പ്രാദേശികമായി കൃത്യമായൊരു ബൗദ്ധിക ദിശാബോധം ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തിന്റെയോ, പ്രദേശത്തിന്റെയോ, ലിംഗപദവിയുടെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല; ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമീണ-നഗര വ്യത്യാസങ്ങളില്ലാതെ മുഴുവൻ യുവതലമുറയെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണിത്.

ഗാന്ധിയൻ വിദ്യാഭ്യാസ ദർശനങ്ങൾ പ്രധാനമായും പോരാടിയത് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിൽ നടപ്പിലാക്കിയ, പൗരന്മാരെ സാംസ്കാരികമായി അടിമകളാക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തോടായിരുന്നു. പഴയ കൊളോണിയൽ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് മനുഷ്യനെ സ്വാധീനിക്കാൻ ഭൗതികമായ സ്ഥാപനങ്ങളും പാഠപുസ്തകങ്ങളും അധ്യാപകരും ആവശ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ കോളനിവൽക്കരണത്തിന് ഇത്തരം യാതൊരു ഭൗതിക ചട്ടക്കൂടുകളുടെയും ആവശ്യമില്ല; അത് സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ സ്ക്രീനുകളിലൂടെ ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ചിന്താമുറികളിലേക്ക് നേരിട്ട് അതിക്രമിച്ചു കയറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

അതിനൂതനമായ വെസ്റ്റേൺ അൽഗോരിതങ്ങൾ കേവലം വിവരങ്ങൾ നൽകുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ചോദനകളെയും ഡോപ്പമിൻ സൈക്കിളുകളെയും കൃത്യമായി പഠിച്ച് അവരുടെ ഉപബോധമനസ്സിനെപ്പോലും നിയന്ത്രിക്കുകയാണ്. പരമ്പരാഗത കൊളോണിയൽ വിദ്യാഭ്യാസം ചിന്തകളിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ അടിമത്തം ഉണ്ടാക്കിയപ്പോൾ, പുതിയ കാലത്തെ അൽഗോരിതങ്ങൾ മനുഷ്യൻ എന്ത് ചിന്തിക്കണം, എന്ത് വാങ്ങണം, എങ്ങനെയുള്ള മൂല്യങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കണം എന്ന് കൃത്യമായി തീരുമാനിക്കുന്നു. തദ്ദേശീയമായ സംസ്കാരങ്ങളെയും പ്രാദേശികമായ മൂല്യബോധങ്ങളെയും തികച്ചും ‘അപരിഷ്കൃതം’ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ആകർഷകമായ പാക്കേജുകളിലാണ് ഈ വെസ്റ്റേൺ ലിബറൽ ചിന്തകൾ റീലുകളായും പോസ്റ്റുകളായും കുട്ടികളിലേക്ക് ഫീഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

യുവതലമുറ നേരിടുന്ന ഈ സാംസ്കാരിക-ബൗദ്ധിക അധിനിവേശത്തെ പ്രതിരോധിക്കുക എന്നത് കേവലം പ്രാദേശിക സമുദായ സംഘടനകളുടെ മാത്രം ചുമതലയല്ല. അത്തരം കൂട്ടായ്മകൾക്ക് തങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളെ നവീകരിക്കാനും കുട്ടികളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാനും പരിമിതമായ തലങ്ങളിൽ സാധിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ ട്രില്യൺ ഡോളർ മൂല്യമുള്ള ആഗോള ടെക് ഭീമന്മാരുടെ അൽഗോരിത മനഃശാസ്ത്ര യുദ്ധത്തോട് തനിച്ചൊരു യുദ്ധം ജയിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ല. ഭരണാധികാരികൾ തന്നെ ഈ ബൗദ്ധിക പ്രതിസന്ധിയെ പരസ്യമായി സമ്മതിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്തം എത്തിനിൽക്കുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയരൂപീകരണ സംവിധാനങ്ങളിലാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് അനുമതി നൽകിയതുപോലെ തന്നെ, അതിന്റെ പാർശ്വഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ മാനസിക-സാംസ്കാരിക ആരോഗ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ബാധ്യതയും പൂർണ്ണമായി ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്. നമുക്ക് വേണ്ടത് വെല്ലുവിളികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ആപ്പുകൾ പെട്ടെന്ന് നിരോധിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള താൽക്കാലിക പ്രതികരണങ്ങളല്ല. മറിച്ച്, ഇതിനെ നേരിടാൻ കൃത്യമായ ദീർഘകാല നയങ്ങളാണ് ഭരണകൂടം നടപ്പിലാക്കേണ്ടത്.

ഇതിനായി ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ കൃത്യമായി വിശകലനം ചെയ്യാനും അതിലെ അജണ്ടകളെ തിരിച്ചറിയാനും കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയും അൽഗോരിത/മീഡിയ സാക്ഷരതയും സ്കൂൾ തലത്തിൽ തന്നെ നിർബന്ധമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതോടൊപ്പം വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാരുടെ പെരുമാറ്റരീതികളെയും വിവരങ്ങളെയും വെച്ച് വിപണി താല്പര്യങ്ങൾക്കായി ചൂഷണം ചെയ്യാൻ സാധിക്കാത്ത വിധം ശക്തമായ ഡാറ്റാ പരമാധികാര നിയമങ്ങൾ കർശനമായി നടപ്പിലാക്കണം. നമ്മുടെ തനത് മൂല്യങ്ങളെയും വൈവിധ്യങ്ങളെയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ബദൽ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളെയും കലാ-സാംസ്കാരിക ഉള്ളടക്കങ്ങളെയും ഭരണകൂടം തന്നെ മുൻകൈയെടുത്ത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും വേണം. സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിലും മൂല്യങ്ങളിലും ആത്മാഭിമാനമുള്ള ഒരു ജനതയെ വാർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ പേരിൽ നാം നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം വെറുമൊരു നിഴൽ മാത്രമായി അവശേഷിക്കും. കൊളോണിയൽ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും നമ്മൾ നേടിയെടുത്ത രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണ്ണമാകണമെങ്കിൽ, നമ്മുടെ തലമുറകളുടെ ബൗദ്ധിക പരമാധികാരത്തെ ഭരണകൂടം മുൻകൈയെടുത്ത് കാത്തുസൂക്ഷിച്ചേ മതിയാകൂ.

 .

 
ഫ്ലൈദുബായ്: തെളിവുകൾക്കപ്പുറം വളരുന്ന അവിശ്വാസത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം

ഫ്ലൈദുബായ് വിമാനത്തിലെ കൊക്പിറ്റ് ആക്രമണം ഒരു തീവ്രവാദ അക്രമണമായിരുന്നുവെന്നും  അന്താരാഷ്ട്ര അന്വേഷണ ഏജൻസികൾ ഭൗതിക  വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ, ഈ ഔദ്യോഗിക റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തുവന്ന നിമിഷം തന്നെ, ഇതിനെ ഇസ്രായേൽ ബോധപൂർവ്വം കെട്ടിച്ചമച്ച ഒരു 'നാടകം' (False Flag Operation) ആയി ചിത്രീകരിക്കാൻ ഒരു വലിയ വിഭാഗം ആളുകൾ രംഗത്തെത്തി. ഇറാൻ ഗവൺമെന്റും അവരുടെ ഔദ്യോഗിക മാധ്യമങ്ങളായ പ്രസ് ടിവി, ഫാർസ് ന്യൂസ് എന്നിവയും, അതോടൊപ്പം ജാക്സൺ ഹിങ്കിൾ, നിക്ക് ഫ്യൂന്റസ്, ഹസൻ പൈക്കർ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരും ഈ സംഭവം വ്യാജമാണെന്ന വാദത്തെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ചു. റഷ്യൻ, ഖത്തറി ബോട്ട് നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ ഈ പ്രചാരണത്തിന് വലിയ രീതിയിൽ ആക്കം കൂട്ടുകയും ചെയ്തു. ഔദ്യോഗിക അന്വേഷണങ്ങളിൽ വസ്തുതകൾ തെളിയിക്കപ്പെട്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും, ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങൾ ഭരണകൂട വിവരണങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഈ ബദൽ വാദങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നത് കേവലം ഇന്റർനെറ്റ് കിംവദന്തികൾ കൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, ഇതിനു പിന്നിൽ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളിൽ തുടങ്ങി സത്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിലെ ആൽഗോരിതങ്ങളിൽ ചെന്നവസാനിക്കുന്ന വ്യക്തമായ ഒരു ഘടനാപരമായ ലൂപ്പ് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വിഭജനത്തെ കേവലം വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പ്രശ്നമായി കാണാതെ, സമൂഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അവിശ്വാസത്തിന്റെ ഘടനയായി വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുടെ വിവരണങ്ങളെ ജനങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ സംശയിക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ കേവലം അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ഊഹാപോഹങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ചരിത്രപരമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട വസ്തുതകളാണ് ഉള്ളത്. പണ്ട് വെറും ഗൂഢാലോചന സിദ്ധാന്തങ്ങൾ എന്ന് അധികാരികൾ തള്ളിക്കളയുകയും എന്നാൽ പിന്നീട് പുറത്തുവന്ന ഔദ്യോഗിക രേഖകളിലൂടെയും ചോർച്ചകളിലൂടെയും സത്യമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞതുമായ ചില പ്രധാന ചരിത്ര സംഭവങ്ങൾ ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, 1954-ൽ ഈജിപ്തിലെ അമേരിക്കൻ, ബ്രിട്ടീഷ് സിവിലിയൻ സ്ഥാപനങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് ബോംബാക്രമണങ്ങൾ നടത്താനും അതിന്റെ കുറ്റം പ്രാദേശിക ഈജിപ്ഷ്യൻ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ മേൽ ചുമത്താനും ഇസ്രായേൽ മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസ് നടത്തിയ രഹസ്യ നീക്കമായ 'ലാവോൺ അഫയർ' അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്വന്തം ലാഭത്തിനായി ഇത്തരം നാടകങ്ങൾ കളിക്കുമെന്ന് തെളിയിച്ചു. അതുപോലെ, 1962-ൽ ക്യൂബയുമായി യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ പ്രകോപനം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനായി അമേരിക്കയുടെ ജോയിന്റ് ചീഫ്സ് ഓഫ് സ്റ്റാഫ് തയ്യാറാക്കിയ 'ഓപ്പറേഷൻ നോർത്ത് വുഡ്സ്' എന്ന രഹസ്യ നിർദ്ദേശം കെന്നഡി ഭരണകൂടം നടപ്പാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ഉന്നത സൈനിക തലത്തിൽ ഇത്തരം അതിരുകടന്ന അജണ്ടകൾ ആലോചിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന വസ്തുത പിൽക്കാലത്ത് പുറത്തുവന്നു. വിയറ്റ്നാം യുദ്ധത്തിലേക്ക് അമേരിക്ക ഔദ്യോഗികമായി പ്രവേശിക്കാൻ കാരണമായി പറഞ്ഞ ഗൾഫ് ഓഫ് ടോങ്കിൻ സംഭവത്തിൽ, 1964 ഓഗസ്റ്റ് 4-ലെ രണ്ടാമത്തെ ആക്രമണം നടന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ട് തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് പിന്നീട് നാഷണൽ സെക്യൂരിറ്റി ഏജൻസി ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കി. കൂടാതെ, ഇറാഖ്-അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ യുദ്ധകാലത്ത് അമേരിക്കയും സഖ്യകക്ഷികളും യുദ്ധരംഗത്തെ യഥാർത്ഥ വിവരങ്ങളും സിവിലിയൻ മരണങ്ങളും പൊതുജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ബോധപൂർവ്വം മറച്ചുവെച്ചു എന്ന് വിക്കിലീക്സ് പുറത്തുവിട്ട ലക്ഷക്കണക്കിന് ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ തെളിയിക്കുകയുണ്ടായി. ഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക ആവശ്യങ്ങൾക്കായി മുൻകാലങ്ങളിൽ പുലർത്തിയ ഇത്തരം രഹസ്യസ്വഭാവവും വഞ്ചനകളുമാണ് ആധുനിക കാലത്തെ അവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകിയതും പൗരന്മാരും ഭരണാധികാരികളും തമ്മിലുള്ള ആഗോള സാമൂഹിക ഉടമ്പടിയെ തകിടം മറിച്ചതും.

ഭരണകൂടങ്ങൾ മുൻകാലങ്ങളിൽ പുലർത്തിയ ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളും വിവരങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള പ്രവണതകളും കേവലം രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവ പൊതുബോധത്തിൽ ഭരണസംവിധാനങ്ങളോടും മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങളോടും ഉള്ള ആഴത്തിലുള്ള അവിശ്വാസമായി പരിണമിച്ചു. ജനാധിപത്യപരമായ സാമൂഹിക ഉടമ്പടിയുടെ അടിത്തറ  പൗരന്മാർക്ക് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സുതാര്യതയിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസം തുടർച്ചയായി തകരുന്നത് വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള പൂർണ്ണമായ വിമുഖതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, ഒരു  വിഭാഗം ജനങ്ങൾ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ എന്നാൽ വസ്തുതകളുടെ വെളിപ്പെടുത്തലായല്ല, മറിച്ച് യഥാർത്ഥ സത്യത്തെ മറയ്ക്കാനായി ഭരണാധികാരികൾ നടത്തുന്ന നയതന്ത്ര നാടകങ്ങൾ മാത്രമായി. വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള ഈ അവിശ്വാസം ശക്തമാകുന്നതോടെ, ആഗോളതലത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഏത് വലിയ പ്രതിസന്ധിയെയും ജനങ്ങൾ ആദ്യം തന്നെ സംശയത്തിന്റെ കണ്ണുകളോടെയാണ് വീക്ഷിക്കുന്നത്. തങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അദൃശ്യശക്തികൾ കാര്യങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി സ്ക്രിപ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു എന്ന ചിന്താഗതിയിലേക്ക് ജനങ്ങളെ നയിക്കുന്നത് ഈ വ്യവസ്ഥിതിവിരുദ്ധ മനോഭാവമാണ്. ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരുടെ വാദങ്ങൾ മികച്ചതായത് കൊണ്ടല്ല ജനങ്ങൾ ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങളെ അവിശ്വസിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങളോടുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ഭയവും സംശയവുമാണ് ബദൽ വാദങ്ങളിലേക്ക് ജനങ്ങളെ എത്തിക്കുന്നത്.

വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള അവിശ്വാസം ശക്തമാകുന്നതോടെ സമൂഹത്തിൽ പൊതുവായ ഒരു സമവായം ഇല്ലാതാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മുൻകാലങ്ങളിൽ ലോകം മുഴുവൻ അംഗീകരിച്ചിരുന്ന 'ഏകീകൃത സത്യങ്ങൾ'ക്ക് പകരം, വിവരങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ കഷണങ്ങളായി ചിതറിപ്പോകുന്ന പ്രതിഭാസത്തിന് ആധുനിക ഡിജിറ്റൽ യുഗം സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ഒരേ ആഗോള സംഭവത്തിന് ഒരേസമയം പല തരം വിരുദ്ധ 'സത്യങ്ങൾ' വെവ്വേറെ നിലനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ഭരണകൂടങ്ങൾക്കും മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾക്കും വിവരങ്ങളുടെ മേലുണ്ടായിരുന്ന കുത്തക പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ് ഈ ചിതറലിന് കാരണം. ഇന്റർനെറ്റിന്റെയും ബദൽ മാധ്യമങ്ങളുടെയും വളർച്ചയോടെ, തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങൾക്കും ഭയങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ വിവരണങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ ഓരോ ഗ്രൂപ്പുകൾക്കും സാധിക്കുന്നു. ഫ്ലൈദുബായ് സംഭവം പോലുള്ള ഒരു പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഔദ്യോഗിക അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഒരു വശത്തും, വിവിധ രാജ്യങ്ങളുടെയും ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരുടെയും വിരുദ്ധ വാദങ്ങൾ മറുവശത്തുമായി ചിതറിപ്പോകുന്നു. വിവരങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പലതായി വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരനായ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഏതാണ് വസ്തുതയെന്ന് സ്വതന്ത്രമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം വിവരങ്ങളുടെ അസ്ഥിരത രൂപപ്പെടുന്നു. സത്യം എന്നത് സാർവത്രികമായ ഒന്നല്ലാതാവുകയും, ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്ന അറിവധികാര പ്രതിസന്ധിയുടെ തുടക്കമാണിത്.

വിവരങ്ങൾ പലതായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങളെയും അവിശ്വാസത്തെയും കൃത്യമായി കോർത്തിണക്കുന്നത് സോഷ്യൽ മീഡിയ ആൽഗോരിതങ്ങളാണ്. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ കേവലം വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനുള്ള ഒരു മാധ്യമമല്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളെയും ഭയത്തെയും മുൻവിധികളെയും മുതലെടുത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന വലിയൊരു ബിസിനസ്സ് മോഡലാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയ ആൽഗോരിതങ്ങൾ ആളുകളുടെ താല്പര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി പഠിക്കുകയും, അവർ മുൻപ് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ആക്കം കൂട്ടുന്ന വിവരങ്ങൾ മാത്രം അവരുടെ ഫീഡുകളിൽ തുടർച്ചയായി എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഫ്ലൈദുബായ് സംഭവം പോലുള്ള ഒരു പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, ഭരണകൂടങ്ങളെ മുൻപേ സംശയിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക് ആ സംശയത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വ്യാജ വാർത്തകളും ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരുടെ വീഡിയോകളും മാത്രമായിരിക്കും ആൽഗോരിതം ആവർത്തിച്ച് കാണിച്ചുകൊടുക്കുക. ഇത് ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് മനുഷ്യരെ ഒരു അടഞ്ഞ ചിന്താഗതിക്കുള്ളിൽ തളച്ചിടുന്നു. അവിശ്വാസം എന്നത് സ്വയം ശക്തിപ്പെടുന്ന ഒരു ഫീഡ്‌ബാക്ക് ലൂപ്പ് ആയി മാറുന്നത് ഇവിടെയാണ്. വിവരങ്ങൾ അതിവേഗം ആൽഗോരിത സംവിധാനം പ്രചരിക്കുമ്പോൾ വസ്തുതകളേക്കാൾ കൂടുതൽ വ്യൂസും ലൈക്കുകളും നേടുന്നത് ജനങ്ങളുടെ ഭയത്തെയും സംശയത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ബദൽ കഥകളാണ്.

ആൽഗോരിതങ്ങൾ പടർത്തുന്ന ഈ ഡിജിറ്റൽ അന്തരീക്ഷം ബദൽവാദങ്ങളുടെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബൗദ്ധികമായ പാളിച്ച എന്നത് ഭരണകൂടങ്ങൾ കള്ളം പറയുന്നു എന്ന ചരിത്രവസ്തുതയെ മുൻനിർത്തി, തെളിവുകളില്ലാത്ത എല്ലാ ബദൽവാദങ്ങളും സത്യമാണെന്ന് ജനങ്ങൾ അനുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നതാണ്. ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അസത്യങ്ങളെയും വിവരങ്ങൾ ഒളിച്ചുവെക്കുന്ന പ്രവണതകളെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്ന ജനങ്ങൾ, പലപ്പോഴും വസ്തുതാപരമായ പരിശോധനകളില്ലാത്ത മറ്റൊരു അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ചെന്നുചാടുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് പ്രമുഖ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരും, വ്യക്തമായ ഭൂരാഷ്ട്രതന്ത്ര അജണ്ടകളുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളും ഈ അവിശ്വാസത്തെ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഔദ്യോഗിക  അന്വേഷണ ഏജൻസികൾ കൃത്യമായ തെളിവുകൾ പുറത്തുവിടുന്നതിനു കാത്തീനിൽക്കാതെ, ഇൻഫ്ലുവൻസർമാർ നൽകുന്ന രഹസ്യ സത്യങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ജനങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ പോകുന്നത് ഈ മനഃശാസ്ത്രം കൊണ്ടാണ്. ഇതിലൂടെ അവിശ്വാസത്തിന്റെ ലൂപ്പ് പൂർത്തിയാകുന്നു: ഭരണകൂടത്തോടുള്ള അവിശ്വാസം ബദൽവാദങ്ങളെ വളർത്തുന്നു, ആ ബദൽവാദങ്ങൾ ജനങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഭയവും സംശയവും ജനിപ്പിച്ച് വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള അവിശ്വാസത്തെ വീണ്ടും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കേണ്ട ഇന്റർനെറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ തന്നെ മനുഷ്യനെ സത്യാനന്തര ലോകത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ഇരുട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇവിടെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്.

ആധുനിക ലോകത്തെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഈ അവിശ്വാസത്തിന്റെ ലൂപ്പിനെ കേവലം സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയോ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയോ മാത്രം പ്രശ്നമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രതിസന്ധിയാണ് ഇന്ന് മനുഷ്യരാശി നേരിടുന്നത്. തത്ത്വചിന്തയിൽ ഇതിനെ 'അറിവധികാര പ്രതിസന്ധി' എന്ന് വിളിക്കാം. ഇത് സമൂഹത്തിൽ സത്യമേത് മിഥ്യയേത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം കാഴ്ചയെ മറയ്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ പുകപോലെ പടർന്നുപിടിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ വഞ്ചനകളിലൂടെ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടുകയും, വിവരങ്ങൾ പലതായി ചിതറിപ്പോവുകയും, സോഷ്യൽ മീഡിയ ആൽഗോരിതങ്ങൾ ആ സംശയങ്ങളെ അതിവേഗം പടർത്തുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ അവിശ്വാസത്തിന്റെ പുക കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നു. വിവരങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ മനുഷ്യനെ സഹായിക്കേണ്ട ഇന്റർനെറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾ തന്നെ ഒടുവിൽ മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെയും യുക്തിയെയും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. ഈ വലിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് മനുഷ്യൻ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് മാറി, ഇന്റർനെറ്റിലെ ഇൻഫ്ലുവൻസർമാർ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന രഹസ്യ സത്യങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോകുന്നത്. ഭരണകൂടത്തോടുള്ള സംശയം അവരെ എത്തിക്കുന്നത് മറ്റൊരു വിശ്വാസത്തിലേക്കാണ്. ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കാനുള്ള വഴി ഭരണകൂടങ്ങളെ അന്ധമായി വിശ്വസണമോ അതോ ഇൻഫ്ലുവൻസർമാരെ വിശ്വസിക്കണമോ എന്നതല്ല. ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കള്ളം പറയുകയും വിവരങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ്; എന്നാൽ അതിനർത്ഥം ഇന്റർനെറ്റിൽ കാണുന്ന ഓരോ ബദൽവാദങ്ങളും ഗൂഢാലോചനകളും സത്യമാണെന്നല്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ആധുനിക ലോകത്തിന് അടിയന്തിരമായി ആവശ്യം സ്വതന്ത്രമായ വിവേചനബുദ്ധി എന്ന ബൗദ്ധിക ശീലമാണ്. ആരാണ് ഈ വാർത്ത പറയുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് മാറി, ഈ വാർത്തയ്ക്ക് എന്ത് തെളിവാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്, അത് എങ്ങനെ നമുക്ക് സ്വതന്ത്രമായി പരിശോധിക്കാം എന്ന ശാസ്ത്രീയമായ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് മനുഷ്യന്റെ യുക്തിചിന്ത മാറേണ്ടതുണ്ട്. പരിശോധിക്കാവുന്ന തെളിവുകളോടുള്ള ഇത്തരം ബൗദ്ധികമായ ശീലങ്ങൾക്കും സുതാര്യതയ്ക്കും മാത്രമേ ഈ ആഗോള അവിശ്വാസത്തിന്റെ പുകച്ചുരുളുകളെ ഭേദിച്ച് സത്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ.

.

 ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക് സംഘ് (ആർ.എസ്.എസ്) അതിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ശൈലികളിൽ നിന്നും പ്രഭാഷണ രീതികളിൽ നിന്നും മാറി, ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വളർന്നുവന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയുടെ ഭാഷയെയും ആശയവിനിമയ ഉപാധികളെയും സ്വാംശീകരിക്കാൻ നടത്തുന്ന സമീപകാല ശ്രമങ്ങൾ ദൂരവ്യാപകമായ ചില ദാർശനിക ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. ഇത് കേവലം മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ചുള്ള ഒരു സംഘടനയുടെ സ്വാഭാവികമായ രൂപമാറ്റമല്ല; മറിച്ച് ഇന്ത്യൻ വലതുപക്ഷ ചിന്താധാര നേരിടുന്ന ആഴത്തിലുള്ളതും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രതിസന്ധിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. പാശ്ചാത്യ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനത്തെയും ആഗോള ലിബറൽ നരേറ്റീവുകളെയും തദ്ദേശീയമായി നേരിടാൻ തക്കവണ്ണം സ്വതന്ത്രവും സജീവവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക ചട്ടക്കൂട് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യൻ വലതുപക്ഷത്തിനുണ്ടോ, അതോ അതിനൊരു തനത് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ബദൽ തീർക്കാൻ അവർ ചരിത്രപരമായി പതറുകയാണോ എന്ന മൗലികമായ ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയർന്നുവരുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ശ്രദ്ധ സ്വാഭാവികമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത് ഭൗതികവും സംഘടനാപരവുമായ ശക്തി സംഭരണത്തിലും, രാഷ്ട്രീയമായ ഏകീകരണത്തിലും, സാമൂഹികമായ വ്യാപനത്തിലുമായിരുന്നു. താഴേത്തട്ടിലുള്ള ജനകീയ അടിത്തറ വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സമവാക്യങ്ങളെ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലും അവർ വമ്പിച്ച വിജയം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധമെന്നത് കേവലം ഭൗതികമായ ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ അണിനിരത്തുന്നതിലൂടെയോ അടഞ്ഞ ചിട്ടവട്ടങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് നിരന്തരവും ഗഹനവുമായ ബൗദ്ധിക ഉത്പാദനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അത് നിലനിൽക്കൂ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വലതുപക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ ബൗദ്ധിക ആവാസവ്യവസ്ഥ ആവശ്യമായത്ര ഗൗരവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തില്ല. ഈയൊരു ചിന്താഗതിയുടെ പരിണതഫലമായി, സമകാലിക ഇന്ത്യയിലെ ചില സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സംവാദങ്ങൾ പാശ്ചാത്യ/യൂറോപ്യൻ കേന്ദ്രീകൃതമായ ആശയ മാതൃകകളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യം ശക്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ഇക്കണോമിക്സ്, ആഗോള സാങ്കേതിക നയങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും സാമൂഹിക അവകാശങ്ങളും തുടങ്ങിയ ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴൊക്കെ വലതുപക്ഷ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഈ ബൗദ്ധിക ശൂന്യത പ്രകടമാകാറുണ്ട്. ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിന് ആവശ്യമായ ഒരു ആന്തരികമായി രൂപപ്പെടുത്തിയതും ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യവുമായ സാമൂഹിക-നിയമ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ, ഇത്തരം പുതിയ വെല്ലുവിളികളോടുള്ള ഇവരുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ പലപ്പോഴും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ചില പ്രതിരോധങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നു.  കൊളോണിയൽ വിമുക്തമായ ബദൽ ചിന്ത മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നതിന് പകരം, പരമ്പരാഗത നേതൃത്വം പലപ്പോഴും ആശങ്കാകുലമായ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചാ ശൈലിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അടിസ്ഥാനപരമായി പാശ്ചാത്യ ബൗദ്ധിക പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ട ചില നയചട്ടക്കൂടുകളെയോ ലിബറൽ സിവിക് മാനദണ്ഡങ്ങളെയോ കടമെടുത്ത്, അതിനുമേൽ തദ്ദേശീയമായ ചില പരമ്പരാഗത വാചകക്കസർത്തിന്റെ നേരിയ പാളി പൂശി പരിഹാരമെന്നോണം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അത് യഥാർത്ഥമായൊരു പ്രതിരോധമാണോ അതോ ആശയപരമായ കീഴടങ്ങലാണോ എന്ന വലിയൊരു സംശയം അവശേഷിക്കുന്നു. ഇത് സിവിലൈസേഷണൽ പ്രതിരോധമല്ല, മറിച്ച് ബൗദ്ധികമായ ആശ്രയത്വത്തിന്റെ അടിവരയിടലാണെന്ന് വിമർശകർ കരുതുന്നതിൽ തെറ്റുപറയാനാകില്ല.

പാശ്ചാത്യ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനത്തെയും ലിബറൽ നരേറ്റീവുകളെയും നേരിടുന്നതിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഈ പതർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം, ശക്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക ആവാസവ്യവസ്ഥ (Intellectual Ecosystem) കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ ഇവിടുത്തെ വലതുപക്ഷ ചിന്തകർക്ക് ഉണ്ടായ ദീർഘകാല പരിമിതിയാണ്. ഇടതുപക്ഷ, ലിബറൽ, സെക്യുലർ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബൗദ്ധിക ശൃംഖലകൾ കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഇന്ത്യയിൽ ആഴത്തിലുള്ള അക്കാദമിക, നിയമ, സാംസ്കാരിക, മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം സ്ഥാപിക്കുകയും നിരന്തരം പുതിയ ആശയങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. എന്നാൽ, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഗവേഷണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതവും അക്കാദമികമായി ശക്തവും അന്താരാഷ്ട്ര ബൗദ്ധിക രംഗത്ത് സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നതുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക കൗണ്ടർ-എലൈറ്റിനെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ വലതുപക്ഷം ആവശ്യമായത്ര വിജയം കൈവരിച്ചിട്ടില്ല.

തത്ഫലമായി, ആഗോള നരേറ്റീവുകളിലും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ലിബറൽ മൂല്യങ്ങളിലും മാത്രം വളർന്നുവന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയുമായി സംവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഇന്നത്തെ വലതുപക്ഷ നേതൃത്വം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി നിരായുധരാകുന്ന അവസ്ഥയാണ് സംജാതമാകുന്നത്. ചർച്ചകളുടെയും സംവാദങ്ങളുടെയും മൂല്യങ്ങളും മാനദണ്ഡങ്ങളും നിശ്ചയിക്കാനുള്ള ശേഷി അവർക്ക് പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ, ആ മേഖലയിൽ അവരുടെ സ്വാധീനം ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണെന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ കൃത്യം. പടിഞ്ഞാറൻ ചിന്താലോകം പണ്ടേ എഴുതിവെച്ച നിയമങ്ങളും, അവരുണ്ടാക്കിയ ഭാഷയും ലക്ഷ്യങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ചർച്ചാ മേശപ്പുറത്ത് തങ്ങൾക്കും ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവർ ഇപ്പോൾ പൊരുതുന്നത്. ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പുതിയ തലമുറയുടെ ഭാഷയെയും യുക്തിയെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ നേതൃത്വം നിർബന്ധിതമാകുന്നത് കാലത്തിനനുസരിച്ചുള്ള തന്ത്രപരമായ മാറ്റമാണോ, അതോ ഇവിടുത്തെ തദ്ദേശീയ ബൗദ്ധിക വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഭാരതീയ ചിന്തയുടെ യഥാർത്ഥ ദിശ നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇനിയും പൂർണ്ണമായി വികസിപ്പിക്കാനായിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണോ എന്ന് നാം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ ആശയങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാറുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തനിമയെ ദീർഘകാലം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന ചോദ്യം ഇന്ത്യൻ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തിൽ എന്നും പ്രസക്തമായി നിലനിൽക്കും.

. 

കേരളത്തിന്റെ വാർദ്ധക്യഭാവി

ജനസംഖ്യയുടെ മൂന്നിലൊന്നോളം വയോജനങ്ങളുള്ള ജപ്പാൻ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ചുനീട്ടിയ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ സാമൂഹിക മാതൃകകളിലൊന്ന് അവരുടെ വയോജന സംരക്ഷണ സംവിധാനമായിരുന്നു. കെയർ റോബോട്ടുകളുടെ വിന്യാസവും, 'കൈഗോ ഹോക്കൻ' എന്ന പൊതു ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതിയും, വാർദ്ധക്യത്തിലും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്താനുള്ള 'ഇക്കിഗായ്' ദർശനവുമെല്ലാം ചേർന്ന ആസൂത്രിത സ്വർഗ്ഗമായി ജപ്പാൻ പാശ്ചാത്യ-പൗരസ്ത്യ മാധ്യമങ്ങളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഈ വ്യവസ്ഥാപിത തിളക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ദൃശ്യമാകുന്നത് മാനവികതയുടെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട, കമ്പോളയുക്തികൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങിയ ഒരു മുതലാളിത്ത യന്ത്രസംവിധാനമാണ്. വാർദ്ധക്യത്തെ കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക ഭാരമായി അല്ലെങ്കിൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു വിപണി സാധ്യതയായി മാത്രം കാണുന്ന ഈ വികസന മാതൃകയെ അതേപടി പകർത്തിയെഴുതാൻ ഒരുങ്ങുന്ന കേരളം പോലൊരു ജനകീയ സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇത് എത്തരം പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് ഗൗരവമേറിയ ആലോചനകൾ അർഹിക്കുന്നു.

ജപ്പാനിലെ വയോജന സംരക്ഷണത്തിന്റെ അടിത്തറയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ലോങ്ങ്-ടേം കെയർ ഇൻഷുറൻസ് സംവിധാനം ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അത് കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ജനക്ഷേമ പദ്ധതിയായിരുന്നു. എന്നാൽ, കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോൾ ഈ ഇൻഷുറൻസ് വ്യവസ്ഥിതി വൻകിട കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും സ്വകാര്യ ഏജൻസികളുടെയും കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള ലാഭക്കണ്ണികളായി പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇൻഷുറൻസ് തുകകൾ വ്യാജമായി ക്ലെയിം ചെയ്യാനും, വയോധികരുടെ രോഗാവസ്ഥകളുടെ തീവ്രത കൃത്രിമമായി കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് സർക്കാരിൽ നിന്നും ഇൻഷുറൻസ് ഫണ്ടുകളിൽ നിന്നും കോടികൾ തട്ടിയെടുക്കാനും സ്വകാര്യ നഴ്സിംഗ് ഹോമുകളും കെയർ മാനേജർമാരും തമ്മിൽ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടുകൾ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നത് ചില അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ടുകളും അക്കാദമിക് പഠനങ്ങളും സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫീ-ഫോർ-സർവീസ് എന്ന മെഡിക്കൽ കമ്പോള രീതിയുടെ മറവിൽ വയോധികർക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത പരിശോധനകളും അമിതമായ മരുന്നുകളും കുത്തിനിറച്ച് ആശുപത്രികൾ ലാഭം കൊയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ മനുഷ്യശരീരങ്ങൾ കേവലം ബില്ലിംഗ് മെഷീനുകളായി മാറുകയാണ്. കൃത്യമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ട മിനിറ്റുകൾക്കും മണിക്കൂറുകൾക്കും അനുസരിച്ച് വിലപേശുന്ന ഒരു അച്ചടക്ക വിപണിയായി പരിചരണ രംഗം അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈ കമ്പോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദാർശനിക ദുരന്തം അത് പൗരസ്ത്യമായ പരമ്പരാഗത കുടുംബ മൂല്യങ്ങളെയും സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി തച്ചുടച്ചു എന്നതാണ്. മൂന്ന് തലമുറകൾ ഒന്നിച്ച് താമസിച്ചിരുന്ന 'സാൻസെ ദായ്' എന്ന ജാപ്പനീസ് കുടുംബ ഘടനയെ മുതലാളിത്ത ഉൽപ്പാദന വ്യവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കുക എന്നത് ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തമല്ലാതായി മാറുകയും, അതിനെ ഇൻഷുറൻസ് പ്രീമിയം വഴി വാങ്ങാൻ കിട്ടുന്ന ഒരു സപ്പോർട്ട് സിസ്റ്റമായി സമൂഹം ഔട്ട്സോഴ്സ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. വൈകാരിക വിനിമയങ്ങൾക്ക് പകരം, ശമ്പളം വാങ്ങുന്ന കെയർ വർക്കറുടെ മെക്കാനിക്കൽ സ്പർശനങ്ങളെ വയോധികർക്ക് ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത് വാർദ്ധക്യത്തെ കടുത്ത ഏകാന്തതയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. നിശബ്ദമായി പടരുന്ന 'കൊദോകുഷി' അഥവാ ആരും അറിയാതെയുള്ള ഏകാന്ത മരണങ്ങൾ ഈ വികസന മാതൃകയുടെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ അടയാളമാണ്. ദിവസങ്ങളോളവും മാസങ്ങളോളവും ആരുമറിയാതെ ഫ്ലാറ്റുകളിൽ കിടന്ന് ജീർണ്ണിക്കുന്ന മനുഷ്യശരീരങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയെ മാത്രം അളവുകോലാക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മീയ പാപ്പരത്തത്തെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. പുരാണങ്ങളിലെ 'ഉബാസുതെ' എന്ന വൃദ്ധജന ഉപേക്ഷിക്കൽ പർവ്വതം ആധുനിക നഗരങ്ങളിലെ വാണിജ്യ നഴ്സിംഗ് ഹോമുകളായി പുനർജനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന വിമർശനം വെറുതെയല്ല.

ഈ പ്രതിസന്ധി ജപ്പാനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. ജപ്പാനെപ്പോലെ തന്നെ യൂറോപ്യൻ ക്ഷേമരാഷ്ട്രമായ ജർമ്മനിയും ദീർഘകാല വയോജന പരിചരണത്തിനായി ഇൻഷുറൻസ് അധിഷ്ഠിത മാതൃക സ്വീകരിച്ച രാജ്യമാണ്. 1995-ൽ ആരംഭിച്ച ‘Pflegeversicherung’ പദ്ധതി കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കുകയും വയോജനങ്ങൾക്ക് സ്ഥാപനപരമായ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന വിലയിരുത്തലുകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, കാലക്രമേണ അവിടെയും പരിചരണ രംഗത്തിന്റെ കമ്പോളവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങൾ ശക്തമായി. സ്വകാര്യ കെയർ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വളർച്ച, പരിചരണച്ചെലവുകളുടെ വർധന, തൊഴിൽക്ഷാമം, കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളെ ആശ്രയിച്ചുള്ള പരിചരണ സമ്പ്രദായം എന്നിവ ജർമ്മൻ മാതൃകയുടെ പ്രധാന പ്രതിസന്ധികളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. അതിലൂടെ വാർദ്ധക്യ സംരക്ഷണം ഒരു സാമൂഹിക അവകാശമെന്നതിലുപരി ക്രമേണ ഒരു സാമ്പത്തിക സേവന മേഖലയായി പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുകയാണ് എന്ന വിമർശനവും ഉയരുന്നുണ്ട്. ജപ്പാനിലും ജർമ്മനിയിലും കാണുന്ന വ്യത്യസ്ത മാതൃകകൾ ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേരുന്നത് ഒരേ പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് — വാർദ്ധക്യത്തെ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളുടെ മേഖലയെന്നതിലുപരി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സാമ്പത്തിക മേഖലയായി കാണുന്ന സമീപനം.

ജനസംഖ്യാപരമായി അതിവേഗം വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് നമ്മുടേത്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ജപ്പാന്റെ വയോജന മന്ത്രാലയ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഇൻഷുറൻസ് മാതൃകകളെയും അതേപടി പകർത്തി 2026-ൽ പ്രത്യേക വയോജന ക്ഷേമ വകുപ്പിന് രൂപം നൽകാൻ കേരളം ശ്രമിച്ചാൽ അത് നമ്മുടെ സാമൂഹിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകർക്കും. ഇവിടെ ജപ്പാനിലേതുപോലെ ഒരു സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്ത മാതൃക കൊണ്ടുവന്നാൽ, അത് കേരളത്തിലെ തദ്ദേശീയ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികൾക്കും ഇൻഷുറൻസ് മാഫിയകൾക്കും കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള പുതിയൊരു വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കലായി മാറും. പണമുള്ളവർക്ക് ഗുണനിലവാരമുള്ള പരിചരണവും പാവപ്പെട്ടവർക്ക് അവഗണനയും എന്ന വർഗ്ഗവിഭജനം ഇതിലൂടെ ദൃശ്യമാകും. വയോജന പരിപാലന രംഗത്തെ തൊഴിലാളികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ജാപ്പനീസ് 'ബ്ലാക്ക് കമ്പനി' പ്രതിഭാസം കേരളത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും, കുറഞ്ഞ വേതനവും തൊഴിൽ സമ്മർദ്ദവും കെയർ ഗിവർമാരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ വയോധികരോടുള്ള ക്രൂരതകളായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം.

കേരളത്തിൽ പുതിയ വയോജന നയങ്ങളും വകുപ്പുകളും രൂപീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് കമ്പോള ശക്തികൾക്ക് വയോജനങ്ങളെ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന പരീക്ഷണശാലകളാകരുത്. കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യവും ജനകീയാസൂത്രണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, വാർദ്ധക്യ സംരക്ഷണം സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറണം. ജപ്പാനിലെപ്പോലെ മനുഷ്യനെ യന്ത്രവൽക്കരിച്ച കെയർ പ്ലാനുകളിലൂടെയല്ല നാം ഇതിനെ നേരിടേണ്ടത്. പകരം, കേരളത്തിന് അനുയോജ്യമായ വികേന്ദ്രീകൃത ബദലുകളാണ് ആവശ്യം. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സജീവ പങ്കാളിത്തത്തോടെ വാർഡ് തലത്തിലുള്ള പകൽ വീടുകൾ, ശക്തമായ പൊതുജനാരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങൾ, സമഗ്രമായ പാലിയേറ്റീവ് കെയർ ശൃംഖലകൾ, അയൽക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകരുടെയും പിന്തുണ എന്നിവയിലൂടെ വേണം വാർദ്ധക്യത്തിന് തണലൊരുക്കാൻ. ഒപ്പം, കെയർ ഗിവർമാർക്ക് അർഹമായ വേതനവും തൊഴിൽ സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. വാർദ്ധക്യത്തെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെച്ച് അളക്കാത്ത, മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിനും വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു ബദൽ പരിപ്രേക്ഷ്യമാണ് നമുക്ക് അനിവാര്യം.

കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയെയും ഏകാന്തതയെയും കേവലം സാങ്കേതികവിദ്യ കൊണ്ടോ പണം കൊണ്ടോ പരിഹരിക്കാമെന്ന മുതലാളിത്ത വ്യാമോഹം പരാജയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. ഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നവലിബറൽ നയങ്ങളിലൂടെ വാർദ്ധക്യത്തെ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്നമായി മാത്രം കണ്ട് ലിബറൽ രീതികളിൽ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് സ്വാഭാവികമായും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ലാഭതാൽപ്പര്യങ്ങൾക്കാണ് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ, വാർദ്ധക്യത്തെ കേവലമൊരു വിപണിയായി തരംതാഴ്ത്താതെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഇടമായി സംരക്ഷിച്ചു നിർത്തേണ്ടതിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം നമ്മുടെ മത-സാംസ്കാരിക സംഘടനകളും പ്രാദേശിക കൂട്ടായ്മകളും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ പരമ്പരാഗതമായ കരുതലിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും മൂല്യങ്ങളെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിപണി ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് അടിയറവ് വെക്കാതിരിക്കാൻ ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ സജീവമായി ഇടപെടണം. വാർദ്ധക്യം എന്നത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയല്ല, മറിച്ച് തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ജൈവികമായ തുടർച്ചയാണ്. മത, സാംസ്കാരിക, സാമൂഹിക സംഘടനകൾ മുൻകൈയെടുത്ത് പരസ്പര സഹകരണത്തിലൂന്നിയ ഒരു സംരക്ഷണ വലയം തീർക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യന് അന്തസ്സോടെ വാർദ്ധക്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയൂ. ഉദാരവൽക്കരണ നയങ്ങളുടെ പരീക്ഷണശാലകളായി നമ്മുടെ വാർദ്ധക്യത്തെ വിട്ടുകൊടുക്കാതെ, സാംസ്കാരികമായ ഒരു പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അല്ലാത്തപക്ഷം, ആഗോള മുതലാളിത്ത മാതൃകകളുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലെ അന്ധകാരം നാളെ കേരളത്തിന്റെ വാർദ്ധക്യങ്ങളെയും വിഴുങ്ങുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല; ഈ ദുരന്തം ഒഴിവാക്കാൻ സാംസ്കാരിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും ജാഗ്രതയോടെയുള്ള ഇടപെടലുകൾ അനിവാര്യമാണ്.

.