Samāʿ

 ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളിൽ നിർണ്ണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക് സംഘ് (ആർ.എസ്.എസ്) അതിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ ശൈലികളിൽ നിന്നും പ്രഭാഷണ രീതികളിൽ നിന്നും മാറി, ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വളർന്നുവന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയുടെ ഭാഷയെയും ആശയവിനിമയ ഉപാധികളെയും സ്വാംശീകരിക്കാൻ നടത്തുന്ന സമീപകാല ശ്രമങ്ങൾ ദൂരവ്യാപകമായ ചില ദാർശനിക ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. ഇത് കേവലം മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ചുള്ള ഒരു സംഘടനയുടെ സ്വാഭാവികമായ രൂപമാറ്റമല്ല; മറിച്ച് ഇന്ത്യൻ വലതുപക്ഷ ചിന്താധാര നേരിടുന്ന ആഴത്തിലുള്ളതും വ്യവസ്ഥാപിതവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രതിസന്ധിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. പാശ്ചാത്യ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനത്തെയും ആഗോള ലിബറൽ നരേറ്റീവുകളെയും തദ്ദേശീയമായി നേരിടാൻ തക്കവണ്ണം സ്വതന്ത്രവും സജീവവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക ചട്ടക്കൂട് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇന്ത്യൻ വലതുപക്ഷത്തിനുണ്ടോ, അതോ അതിനൊരു തനത് പ്രത്യയശാസ്ത്ര ബദൽ തീർക്കാൻ അവർ ചരിത്രപരമായി പതറുകയാണോ എന്ന മൗലികമായ ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയർന്നുവരുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രാഥമിക ശ്രദ്ധ സ്വാഭാവികമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത് ഭൗതികവും സംഘടനാപരവുമായ ശക്തി സംഭരണത്തിലും, രാഷ്ട്രീയമായ ഏകീകരണത്തിലും, സാമൂഹികമായ വ്യാപനത്തിലുമായിരുന്നു. താഴേത്തട്ടിലുള്ള ജനകീയ അടിത്തറ വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സമവാക്യങ്ങളെ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിലും അവർ വമ്പിച്ച വിജയം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധമെന്നത് കേവലം ഭൗതികമായ ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ അണിനിരത്തുന്നതിലൂടെയോ അടഞ്ഞ ചിട്ടവട്ടങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് നിരന്തരവും ഗഹനവുമായ ബൗദ്ധിക ഉത്പാദനത്തിലൂടെ മാത്രമേ അത് നിലനിൽക്കൂ എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വലതുപക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ ബൗദ്ധിക ആവാസവ്യവസ്ഥ ആവശ്യമായത്ര ഗൗരവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തില്ല. ഈയൊരു ചിന്താഗതിയുടെ പരിണതഫലമായി, സമകാലിക ഇന്ത്യയിലെ ചില സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സംവാദങ്ങൾ പാശ്ചാത്യ/യൂറോപ്യൻ കേന്ദ്രീകൃതമായ ആശയ മാതൃകകളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ തുടരുന്ന സാഹചര്യം ശക്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണൽ ഇക്കണോമിക്സ്, ആഗോള സാങ്കേതിക നയങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും സാമൂഹിക അവകാശങ്ങളും തുടങ്ങിയ ആധുനിക ലോകത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴൊക്കെ വലതുപക്ഷ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഈ ബൗദ്ധിക ശൂന്യത പ്രകടമാകാറുണ്ട്. ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഒരു ആധുനിക ഭരണകൂടത്തിന് ആവശ്യമായ ഒരു ആന്തരികമായി രൂപപ്പെടുത്തിയതും ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യവുമായ സാമൂഹിക-നിയമ തത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ, ഇത്തരം പുതിയ വെല്ലുവിളികളോടുള്ള ഇവരുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ പലപ്പോഴും മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ചില പ്രതിരോധങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നു.  കൊളോണിയൽ വിമുക്തമായ ബദൽ ചിന്ത മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നതിന് പകരം, പരമ്പരാഗത നേതൃത്വം പലപ്പോഴും ആശങ്കാകുലമായ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചാ ശൈലിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അടിസ്ഥാനപരമായി പാശ്ചാത്യ ബൗദ്ധിക പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപപ്പെട്ട ചില നയചട്ടക്കൂടുകളെയോ ലിബറൽ സിവിക് മാനദണ്ഡങ്ങളെയോ കടമെടുത്ത്, അതിനുമേൽ തദ്ദേശീയമായ ചില പരമ്പരാഗത വാചകക്കസർത്തിന്റെ നേരിയ പാളി പൂശി പരിഹാരമെന്നോണം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അത് യഥാർത്ഥമായൊരു പ്രതിരോധമാണോ അതോ ആശയപരമായ കീഴടങ്ങലാണോ എന്ന വലിയൊരു സംശയം അവശേഷിക്കുന്നു. ഇത് സിവിലൈസേഷണൽ പ്രതിരോധമല്ല, മറിച്ച് ബൗദ്ധികമായ ആശ്രയത്വത്തിന്റെ അടിവരയിടലാണെന്ന് വിമർശകർ കരുതുന്നതിൽ തെറ്റുപറയാനാകില്ല.

പാശ്ചാത്യ സാംസ്കാരിക സ്വാധീനത്തെയും ലിബറൽ നരേറ്റീവുകളെയും നേരിടുന്നതിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഈ പതർച്ചയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം, ശക്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക ആവാസവ്യവസ്ഥ (Intellectual Ecosystem) കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ ഇവിടുത്തെ വലതുപക്ഷ ചിന്തകർക്ക് ഉണ്ടായ ദീർഘകാല പരിമിതിയാണ്. ഇടതുപക്ഷ, ലിബറൽ, സെക്യുലർ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബൗദ്ധിക ശൃംഖലകൾ കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി ഇന്ത്യയിൽ ആഴത്തിലുള്ള അക്കാദമിക, നിയമ, സാംസ്കാരിക, മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ സ്വാധീനം സ്ഥാപിക്കുകയും നിരന്തരം പുതിയ ആശയങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. എന്നാൽ, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ഗവേഷണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതവും അക്കാദമികമായി ശക്തവും അന്താരാഷ്ട്ര ബൗദ്ധിക രംഗത്ത് സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നതുമായ ഒരു ബൗദ്ധിക കൗണ്ടർ-എലൈറ്റിനെ വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ വലതുപക്ഷം ആവശ്യമായത്ര വിജയം കൈവരിച്ചിട്ടില്ല.

തത്ഫലമായി, ആഗോള നരേറ്റീവുകളിലും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ ലിബറൽ മൂല്യങ്ങളിലും മാത്രം വളർന്നുവന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയുമായി സംവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഇന്നത്തെ വലതുപക്ഷ നേതൃത്വം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി നിരായുധരാകുന്ന അവസ്ഥയാണ് സംജാതമാകുന്നത്. ചർച്ചകളുടെയും സംവാദങ്ങളുടെയും മൂല്യങ്ങളും മാനദണ്ഡങ്ങളും നിശ്ചയിക്കാനുള്ള ശേഷി അവർക്ക് പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയുന്നതിനേക്കാൾ, ആ മേഖലയിൽ അവരുടെ സ്വാധീനം ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണെന്ന് പറയുന്നതാണ് കൂടുതൽ കൃത്യം. പടിഞ്ഞാറൻ ചിന്താലോകം പണ്ടേ എഴുതിവെച്ച നിയമങ്ങളും, അവരുണ്ടാക്കിയ ഭാഷയും ലക്ഷ്യങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ചർച്ചാ മേശപ്പുറത്ത് തങ്ങൾക്കും ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവർ ഇപ്പോൾ പൊരുതുന്നത്. ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പുതിയ തലമുറയുടെ ഭാഷയെയും യുക്തിയെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ നേതൃത്വം നിർബന്ധിതമാകുന്നത് കാലത്തിനനുസരിച്ചുള്ള തന്ത്രപരമായ മാറ്റമാണോ, അതോ ഇവിടുത്തെ തദ്ദേശീയ ബൗദ്ധിക വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ഭാരതീയ ചിന്തയുടെ യഥാർത്ഥ ദിശ നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇനിയും പൂർണ്ണമായി വികസിപ്പിക്കാനായിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണോ എന്ന് നാം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ ആശയങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാറുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തനിമയെ ദീർഘകാലം സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന ചോദ്യം ഇന്ത്യൻ ബൗദ്ധിക മണ്ഡലത്തിൽ എന്നും പ്രസക്തമായി നിലനിൽക്കും.

.