Samāʿ

 

കേരളത്തിന്റെ വാർദ്ധക്യഭാവി

 

ജനസംഖ്യയുടെ മൂന്നിലൊന്നോളം വയോജനങ്ങളുള്ള ജപ്പാൻ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ചുനീട്ടിയ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ സാമൂഹിക മാതൃകകളിലൊന്ന് അവരുടെ വയോജന സംരക്ഷണ സംവിധാനമായിരുന്നു. കെയർ റോബോട്ടുകളുടെ വിന്യാസവും, 'കൈഗോ ഹോക്കൻ' എന്ന പൊതു ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതിയും, വാർദ്ധക്യത്തിലും ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്താനുള്ള 'ഇക്കിഗായ്' ദർശനവുമെല്ലാം ചേർന്ന ആസൂത്രിത സ്വർഗ്ഗമായി ജപ്പാൻ പാശ്ചാത്യ-പൗരസ്ത്യ മാധ്യമങ്ങളാൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ഈ വ്യവസ്ഥാപിത തിളക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ ദൃശ്യമാകുന്നത് മാനവികതയുടെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട, കമ്പോളയുക്തികൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങിയ ഒരു മുതലാളിത്ത യന്ത്രസംവിധാനമാണ്. വാർദ്ധക്യത്തെ കേവലം ഒരു സാമ്പത്തിക ഭാരമായി അല്ലെങ്കിൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരു വിപണി സാധ്യതയായി മാത്രം കാണുന്ന ഈ വികസന മാതൃകയെ അതേപടി പകർത്തിയെഴുതാൻ ഒരുങ്ങുന്ന കേരളം പോലൊരു ജനകീയ സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇത് എത്തരം പ്രത്യാഘാതങ്ങളാണ് ഉണ്ടാക്കുക എന്നത് ഗൗരവമേറിയ ആലോചനകൾ അർഹിക്കുന്നു.

ജപ്പാനിലെ വയോജന സംരക്ഷണത്തിന്റെ അടിത്തറയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ലോങ്ങ്-ടേം കെയർ ഇൻഷുറൻസ് സംവിധാനം ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അത് കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ജനക്ഷേമ പദ്ധതിയായിരുന്നു. എന്നാൽ, കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോൾ ഈ ഇൻഷുറൻസ് വ്യവസ്ഥിതി വൻകിട കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും സ്വകാര്യ ഏജൻസികളുടെയും കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള ലാഭക്കണ്ണികളായി പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇൻഷുറൻസ് തുകകൾ വ്യാജമായി ക്ലെയിം ചെയ്യാനും, വയോധികരുടെ രോഗാവസ്ഥകളുടെ തീവ്രത കൃത്രിമമായി കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് സർക്കാരിൽ നിന്നും ഇൻഷുറൻസ് ഫണ്ടുകളിൽ നിന്നും കോടികൾ തട്ടിയെടുക്കാനും സ്വകാര്യ നഴ്സിംഗ് ഹോമുകളും കെയർ മാനേജർമാരും തമ്മിൽ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടുകൾ നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നത് ചില അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ടുകളും അക്കാദമിക് പഠനങ്ങളും സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫീ-ഫോർ-സർവീസ് എന്ന മെഡിക്കൽ കമ്പോള രീതിയുടെ മറവിൽ വയോധികർക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത പരിശോധനകളും അമിതമായ മരുന്നുകളും കുത്തിനിറച്ച് ആശുപത്രികൾ ലാഭം കൊയ്യുമ്പോൾ, അവിടെ മനുഷ്യശരീരങ്ങൾ കേവലം ബില്ലിംഗ് മെഷീനുകളായി മാറുകയാണ്. കൃത്യമായി നിർവചിക്കപ്പെട്ട മിനിറ്റുകൾക്കും മണിക്കൂറുകൾക്കും അനുസരിച്ച് വിലപേശുന്ന ഒരു അച്ചടക്ക വിപണിയായി പരിചരണ രംഗം അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈ കമ്പോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദാർശനിക ദുരന്തം അത് പൗരസ്ത്യമായ പരമ്പരാഗത കുടുംബ മൂല്യങ്ങളെയും സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി തച്ചുടച്ചു എന്നതാണ്. മൂന്ന് തലമുറകൾ ഒന്നിച്ച് താമസിച്ചിരുന്ന 'സാൻസെ ദായ്' എന്ന ജാപ്പനീസ് കുടുംബ ഘടനയെ മുതലാളിത്ത ഉൽപ്പാദന വ്യവസ്ഥ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കുക എന്നത് ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തമല്ലാതായി മാറുകയും, അതിനെ ഇൻഷുറൻസ് പ്രീമിയം വഴി വാങ്ങാൻ കിട്ടുന്ന ഒരു സപ്പോർട്ട് സിസ്റ്റമായി സമൂഹം ഔട്ട്സോഴ്സ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. വൈകാരിക വിനിമയങ്ങൾക്ക് പകരം, ശമ്പളം വാങ്ങുന്ന കെയർ വർക്കറുടെ മെക്കാനിക്കൽ സ്പർശനങ്ങളെ വയോധികർക്ക് ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത് വാർദ്ധക്യത്തെ കടുത്ത ഏകാന്തതയിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു. നിശബ്ദമായി പടരുന്ന 'കൊദോകുഷി' അഥവാ ആരും അറിയാതെയുള്ള ഏകാന്ത മരണങ്ങൾ ഈ വികസന മാതൃകയുടെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ അടയാളമാണ്. ദിവസങ്ങളോളവും മാസങ്ങളോളവും ആരുമറിയാതെ ഫ്ലാറ്റുകളിൽ കിടന്ന് ജീർണ്ണിക്കുന്ന മനുഷ്യശരീരങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയെ മാത്രം അളവുകോലാക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മീയ പാപ്പരത്തത്തെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. പുരാണങ്ങളിലെ 'ഉബാസുതെ' എന്ന വൃദ്ധജന ഉപേക്ഷിക്കൽ പർവ്വതം ആധുനിക നഗരങ്ങളിലെ വാണിജ്യ നഴ്സിംഗ് ഹോമുകളായി പുനർജനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന വിമർശനം വെറുതെയല്ല.

ഈ പ്രതിസന്ധി ജപ്പാനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. ജപ്പാനെപ്പോലെ തന്നെ യൂറോപ്യൻ ക്ഷേമരാഷ്ട്രമായ ജർമ്മനിയും ദീർഘകാല വയോജന പരിചരണത്തിനായി ഇൻഷുറൻസ് അധിഷ്ഠിത മാതൃക സ്വീകരിച്ച രാജ്യമാണ്. 1995-ൽ ആരംഭിച്ച ‘Pflegeversicherung’ പദ്ധതി കുടുംബങ്ങളുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കുകയും വയോജനങ്ങൾക്ക് സ്ഥാപനപരമായ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന വിലയിരുത്തലുകൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, കാലക്രമേണ അവിടെയും പരിചരണ രംഗത്തിന്റെ കമ്പോളവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങൾ ശക്തമായി. സ്വകാര്യ കെയർ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വളർച്ച, പരിചരണച്ചെലവുകളുടെ വർധന, തൊഴിൽക്ഷാമം, കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളെ ആശ്രയിച്ചുള്ള പരിചരണ സമ്പ്രദായം എന്നിവ ജർമ്മൻ മാതൃകയുടെ പ്രധാന പ്രതിസന്ധികളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. അതിലൂടെ വാർദ്ധക്യ സംരക്ഷണം ഒരു സാമൂഹിക അവകാശമെന്നതിലുപരി ക്രമേണ ഒരു സാമ്പത്തിക സേവന മേഖലയായി പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുകയാണ് എന്ന വിമർശനവും ഉയരുന്നുണ്ട്. ജപ്പാനിലും ജർമ്മനിയിലും കാണുന്ന വ്യത്യസ്ത മാതൃകകൾ ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേരുന്നത് ഒരേ പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് — വാർദ്ധക്യത്തെ സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളുടെ മേഖലയെന്നതിലുപരി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സാമ്പത്തിക മേഖലയായി കാണുന്ന സമീപനം.

ജനസംഖ്യാപരമായി അതിവേഗം വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് നമ്മുടേത്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ജപ്പാന്റെ വയോജന മന്ത്രാലയ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ഇൻഷുറൻസ് മാതൃകകളെയും അതേപടി പകർത്തി 2026-ൽ പ്രത്യേക വയോജന ക്ഷേമ വകുപ്പിന് രൂപം നൽകാൻ കേരളം ശ്രമിച്ചാൽ അത് നമ്മുടെ സാമൂഹിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെ തകർക്കും. ഇവിടെ ജപ്പാനിലേതുപോലെ ഒരു സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്ത മാതൃക കൊണ്ടുവന്നാൽ, അത് കേരളത്തിലെ തദ്ദേശീയ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികൾക്കും ഇൻഷുറൻസ് മാഫിയകൾക്കും കൊള്ളയടിക്കാനുള്ള പുതിയൊരു വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കലായി മാറും. പണമുള്ളവർക്ക് ഗുണനിലവാരമുള്ള പരിചരണവും പാവപ്പെട്ടവർക്ക് അവഗണനയും എന്ന വർഗ്ഗവിഭജനം ഇതിലൂടെ ദൃശ്യമാകും. വയോജന പരിപാലന രംഗത്തെ തൊഴിലാളികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ജാപ്പനീസ് 'ബ്ലാക്ക് കമ്പനി' പ്രതിഭാസം കേരളത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും, കുറഞ്ഞ വേതനവും തൊഴിൽ സമ്മർദ്ദവും കെയർ ഗിവർമാരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ വയോധികരോടുള്ള ക്രൂരതകളായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം.

കേരളത്തിൽ പുതിയ വയോജന നയങ്ങളും വകുപ്പുകളും രൂപീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് കമ്പോള ശക്തികൾക്ക് വയോജനങ്ങളെ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന പരീക്ഷണശാലകളാകരുത്. കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യവും ജനകീയാസൂത്രണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, വാർദ്ധക്യ സംരക്ഷണം സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറണം. ജപ്പാനിലെപ്പോലെ മനുഷ്യനെ യന്ത്രവൽക്കരിച്ച കെയർ പ്ലാനുകളിലൂടെയല്ല നാം ഇതിനെ നേരിടേണ്ടത്. പകരം, കേരളത്തിന് അനുയോജ്യമായ വികേന്ദ്രീകൃത ബദലുകളാണ് ആവശ്യം. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സജീവ പങ്കാളിത്തത്തോടെ വാർഡ് തലത്തിലുള്ള പകൽ വീടുകൾ, ശക്തമായ പൊതുജനാരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങൾ, സമഗ്രമായ പാലിയേറ്റീവ് കെയർ ശൃംഖലകൾ, അയൽക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകരുടെയും പിന്തുണ എന്നിവയിലൂടെ വേണം വാർദ്ധക്യത്തിന് തണലൊരുക്കാൻ. ഒപ്പം, കെയർ ഗിവർമാർക്ക് അർഹമായ വേതനവും തൊഴിൽ സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. വാർദ്ധക്യത്തെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെച്ച് അളക്കാത്ത, മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തിനും വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ഒരു ബദൽ പരിപ്രേക്ഷ്യമാണ് നമുക്ക് അനിവാര്യം.

കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയെയും ഏകാന്തതയെയും കേവലം സാങ്കേതികവിദ്യ കൊണ്ടോ പണം കൊണ്ടോ പരിഹരിക്കാമെന്ന മുതലാളിത്ത വ്യാമോഹം പരാജയപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. ഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നവലിബറൽ നയങ്ങളിലൂടെ വാർദ്ധക്യത്തെ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രശ്നമായി മാത്രം കണ്ട് ലിബറൽ രീതികളിൽ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് സ്വാഭാവികമായും മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ലാഭതാൽപ്പര്യങ്ങൾക്കാണ് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. ഈ ഘട്ടത്തിൽ, വാർദ്ധക്യത്തെ കേവലമൊരു വിപണിയായി തരംതാഴ്ത്താതെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഇടമായി സംരക്ഷിച്ചു നിർത്തേണ്ടതിന്റെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം നമ്മുടെ മത-സാംസ്കാരിക സംഘടനകളും പ്രാദേശിക കൂട്ടായ്മകളും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മുടെ പരമ്പരാഗതമായ കരുതലിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും മൂല്യങ്ങളെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിപണി ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് അടിയറവ് വെക്കാതിരിക്കാൻ ഈ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ സജീവമായി ഇടപെടണം. വാർദ്ധക്യം എന്നത് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയല്ല, മറിച്ച് തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ജൈവികമായ തുടർച്ചയാണ്. മത, സാംസ്കാരിക, സാമൂഹിക സംഘടനകൾ മുൻകൈയെടുത്ത് പരസ്പര സഹകരണത്തിലൂന്നിയ ഒരു സംരക്ഷണ വലയം തീർക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യന് അന്തസ്സോടെ വാർദ്ധക്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയൂ. ഉദാരവൽക്കരണ നയങ്ങളുടെ പരീക്ഷണശാലകളായി നമ്മുടെ വാർദ്ധക്യത്തെ വിട്ടുകൊടുക്കാതെ, സാംസ്കാരികമായ ഒരു പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. അല്ലാത്തപക്ഷം, ആഗോള മുതലാളിത്ത മാതൃകകളുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലെ അന്ധകാരം നാളെ കേരളത്തിന്റെ വാർദ്ധക്യങ്ങളെയും വിഴുങ്ങുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല; ഈ ദുരന്തം ഒഴിവാക്കാൻ സാംസ്കാരിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും ജാഗ്രതയോടെയുള്ള ഇടപെടലുകൾ അനിവാര്യമാണ്.

 

.