നാരിശക്തി: പ്രാതിനിധ്യവും പാശ്ചാത്യ ആധുനികതയും

സമകാലിക ഭാരതീയ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു നിയമനിർമ്മാണമായി വാഴ്ത്തപ്പെടുകയാണ് 'നാരിശക്തി വന്ദൻ അധിനിയം' അഥവാ വനിതാ സംവരണ നിയമം. നിയമനിർമ്മാണ സഭകളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മുപ്പത്തിമൂന്ന് ശതമാനം പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്ന ഈ നടപടി, ഉപരിപ്ലവമായ കാഴ്ചയിൽ വലിയൊരു മുന്നേറ്റമായി തോന്നാം. പ്രത്യേകിച്ചും, സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തെയും ദേശീയതയെയും മുഖമുദ്രയാക്കിയ ഒരു ഭരണകൂടം ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകുമ്പോൾ, അത് സ്വാഭാവികമായും വലിയ സ്വീകാര്യത നേടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ചരിത്രപരവും ദാർശനികവുമായ ഒരു സൂക്ഷ്മ വിശകലനത്തിൽ ഈ നിയമം ഗൗരവതരമായ ചില വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയാണ് തുറന്നുകാട്ടുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട വൈദേശിക വാഴ്ചയിൽ നിന്നും ഭാരതം യഥാർത്ഥത്തിൽ ചിന്താപരമായ വിമോചനം നേടുകയാണോ, അതോ ആധുനിക പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങളുടെയും മാനദണ്ഡങ്ങളുടെയും പുതിയൊരു ബൗദ്ധിക അധിനിവേശത്തിന് നാം സ്വയം കീഴടങ്ങുകയാണോ എന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു. വിശ്വഗുരുവായി മാറുക എന്ന പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രം, സ്വന്തം ദാർശനിക അടിത്തറയിലാണോ അതോ കടമെടുത്ത യൂറോപ്യൻ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലാണോ അതിന്റെ ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് എന്നത് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

 

യൂറോപ്യൻ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നമായ പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളുടെ അടിസ്ഥാന ശില എന്നത് 'അവകാശങ്ങൾ' എന്ന സങ്കൽപ്പമാണ്. വ്യക്തിയെ സമൂഹത്തിൽ നിന്നും തികച്ചും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്വതന്ത്ര ഘടകമായി കാണുകയും, ആ വ്യക്തിയുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലൂടെ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ആധുനിക ഭരണകൂടങ്ങളുടെ രീതി. അധികാര ഘടനകളിൽ ഓരോ വിഭാഗത്തിന്റെയും സംഖ്യാപരമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പാക്കാൻ ക്വോട്ടകൾ ഏർപ്പെടുത്തുക എന്നത് ഈ വ്യക്തിവാദത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പരിണാമമാണ്. എന്നാൽ, ഇതിന് കടകവിരുദ്ധമാണ് ഭാരതത്തിന്റെ തദ്ദേശീയമായ സാമൂഹിക ദർശനം. ഇവിടെ സമൂഹം എന്നത് അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പരസ്പരം പോരടിക്കുന്ന വ്യക്തികളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല; മറിച്ച്, പരസ്പര പൂരകങ്ങളായ ഘടകങ്ങൾ ചേർന്ന സങ്കീർണ്ണവും എന്നാൽ സമഗ്രവുമായ ഒരു മഹാ ജീവഘടനയാണ്. വ്യക്തിക്കും സമൂഹത്തിനും പ്രപഞ്ചത്തിനും മീതെ നിലകൊള്ളുന്ന 'ധർമ്മം' എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിനാണ് ഇവിടെ പരമമായ പ്രാധാന്യം. അവകാശങ്ങളേക്കാൾ കർത്തവ്യങ്ങൾക്കും പരസ്പര പൂരകത്വത്തിനും ഊന്നൽ നൽകുന്ന ഒരു ദാർശനിക ഭൂമികയാണിത്. പാശ്ചാത്യ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സംവരണ മാതൃകകൾ നാം അതേപടി പകർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഭാരതീയമായ ഈ ധർമ്മസങ്കൽപ്പത്തെ പാശ്ചാത്യ വ്യക്തിവാദത്തിനും ഭൗതികമായ അവകാശബോധത്തിനും മുന്നിൽ അടിയറവുവെക്കുക എന്നതാണ്.

 

ഭരണകൂടവും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അന്തരവും ഈ ചർച്ചകളിൽ പ്രകടമാകുന്നുണ്ട്. ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ ഭരണകൂടം എന്നത് സമൂഹത്തിന് മുകളിലുള്ള, സർവ്വവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു പരമാധികാര ശക്തിയാണ്. സമൂഹത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾക്കെല്ലാം പരിഹാരം കാണേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലൂടെയാണ് എന്നതാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം. എന്നാൽ പരമ്പരാഗത ഭാരതീയ വ്യവസ്ഥയിൽ സമൂഹം സ്വയം പര്യാപ്തവും സ്വയം നിയന്ത്രിതവുമായിരുന്നു. ഭരണകൂടം എന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നു; അതിന്റെ ധർമ്മം ബാഹ്യമായ സംരക്ഷണവും ആഭ്യന്തരമായ സമാധാനം നിലനിർത്തലുമായിരുന്നു. സാമൂഹികമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ശാസനകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരികമായ ബോധവൽക്കരണത്തിലൂടെയും ധർമ്മബോധത്തിലൂടെയുമാണ് എന്നതായിരുന്നു തദ്ദേശീയമായ കാഴ്ചപ്പാട്. എന്നാൽ ഇന്ന്, സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, നാം പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിലുള്ള 'സർവ്വാധികാരിയായ ഭരണകൂടം' എന്ന ആശയത്തെ പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊള്ളുകയും, സമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരികമായ പരിവർത്തന ശേഷിയെ അവിശ്വസിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.

 

അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടുകളിലും ഈ അധിനിവേശത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാം. പാശ്ചാത്യർക്ക് അധികാരം എന്നത് ഭൗതികമായ ഒരു നേട്ടവും മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണവുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ ശാക്തീകരണം എന്നത് കൂടുതൽ ഭൗതിക അധികാരം നേടിയെടുക്കൽ മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നു. ഭാരതീയ ചിന്തയിൽ സ്ത്രീയുടെ സ്ഥാനം കേവലം ഒരു നിയമസഭാംഗമോ പാർലമെന്റംഗമോ ആകുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ ഉന്നതത്തിലാണ്. ഇവിടെ സ്ത്രീ എന്നത് വോട്ടർമാരുടെ ഒരു ഉപവിഭാഗമോ കേവലം ഒരു ശരീരമോ അല്ല, മറിച്ച് സൃഷ്ടിയുടെയും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും അനന്തമായ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സായ 'ശക്തി'യുടെ പ്രതീകമാണ്. ഈ അഗാധമായ സങ്കൽപ്പത്തെ കേവലം തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ സംഖ്യകളോ സീറ്റുകളോ ഉപയോഗിച്ച് അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരുതരം ആത്മീയമായ ദാരിദ്ര്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പാർലമെന്റ്, വോട്ടവകാശം, സംവരണം തുടങ്ങിയ യൂറോപ്യൻ ഉപകരണങ്ങളിലൂടെ ഭാരതീയ സ്ത്രീയെ ശാക്തീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്, സ്വന്തം ആത്മാവിനെ മറന്നുകൊണ്ട് അന്യന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഭരണകൂടങ്ങൾ മാറിയാലും അവരുടെ ചിന്താശീലങ്ങൾ ഭരിക്കപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളിൽ തുടരുമെന്നതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണിത്.

 

പ്രകൃതിയിലോ പ്രപഞ്ചത്തിലോ ഒന്നും തന്നെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി തുല്യമല്ല, എന്നാൽ അവയെല്ലാം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തുന്നുണ്ട്. സമത്വം എന്ന ആധുനിക ആശയത്തേക്കാൾ, ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥയെയാണ് പ്രാചീന ദർശനങ്ങൾ എക്കാലവും ആദരിച്ചിട്ടുള്ളത്. സ്ത്രീയും പുരുഷനും ശാരീരികമായും മാനസികമായും ആത്മീയമായും വ്യത്യസ്തരാണ്. ഈ വൈവിധ്യത്തെ നിഷേധിക്കുകയും, സ്ത്രീകളെ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും പുരുഷന്മാരെപ്പോലെയാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ആധുനിക ചിന്താഗതികളുടെ പ്രധാന പോരായ്മ. രാഷ്ട്രീയ ഗോദയിലെ അധികാര വടംവലികളിലും മത്സരങ്ങളിലും സ്ത്രീകളെ തളച്ചിടുന്നതിലൂടെ അവരുടെ തനതായ സവിശേഷതകളെയും നൈസർഗ്ഗികതയെയും നാം ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അച്ചുതണ്ടായി നിലകൊള്ളേണ്ട സ്ത്രീകളെ കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ വോട്ട് ബാങ്കോ ശതമാനക്കണക്കോ ആയി മാറ്റുന്നതിലൂടെ, ഒരു രാഷ്ട്രം അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആന്തരിക ശക്തിയെയാണ് ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇത് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ശാക്തീകരണമല്ല, മറിച്ച് സ്ത്രീയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രകൃതത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്.

 

പൈതൃകത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഭരണകൂടങ്ങളും എന്തുകൊണ്ട് ഈ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നത് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. ആഗോള ലിബറൽ സമൂഹത്തിന്റെയും ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ പോലുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനകളുടെയും അംഗീകാരം നേടാനുള്ള ഒരു അബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമം ഇതിന് പിന്നിലുണ്ട് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ കൈയ്യടി നേടുന്നതിനായി അവരുടെ തന്നെ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നാം നമ്മുടെ നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നു. ഇത് കാണിക്കുന്നത്, ആധുനിക ഭാരതം ഇന്നും പാശ്ചാത്യ കണ്ണടയിലൂടെയാണ് സ്വന്തം പുരോഗതിയെ വിലയിരുത്തുന്നത് എന്നാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ കോളനിവിമുക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രം അതിന്റെ സ്വന്തം അളവുകോലുകൾ നിർമ്മിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. വെസ്റ്റ്മിൻസ്റ്റർ മാതൃകയിലുള്ള പാർലമെന്ററി സമ്പ്രദായത്തിൽ ക്വോട്ടകൾ നിശ്ചയിക്കുന്നതിന് പകരം, പ്രാദേശികമായ പുരാതന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥകളെയും കുടുംബസംവിധാനങ്ങളെയും ശാക്തീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഭരണനിർവ്വഹണത്തിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ഒരു പുതിയ ചിന്താധാരയ്ക്ക് കഴിയേണ്ടതായിരുന്നു. ആഭ്യന്തരമായ സാംസ്കാരിക ഘടനകളെ ബലപ്പെടുത്താതെ പുറത്തുനിന്നുള്ള നിയമങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗുണം ചെയ്യില്ല.

 

ഭാഷയിലൂടെയും വാക്കുകളിലൂടെയുമാണ് ആശയങ്ങൾ മനുഷ്യ മനസ്സുകളിൽ വേരുറപ്പിക്കുന്നത്. ലിംഗസമത്വം, പ്രാതിനിധ്യം, അവകാശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പാശ്ചാത്യ നിഘണ്ടുവിലെ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഭാരതത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ നാം ഇന്ന് നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ചിന്തകളെ മെരുക്കിയെടുക്കുന്ന ഈ അദൃശ്യമായ അധിനിവേശം അതീവ അപകടകരമാണ്. നാം ഉപയോഗിക്കുന്ന പദാവലികൾ പോലും നമ്മുടെ തനതായ വീക്ഷണങ്ങളെ തമസ്കരിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഭാഷയും ചിന്താപദ്ധതിയും വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ നാം പരാജയപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണിത്. കേവലമായ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയും അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനവും മാത്രമല്ല പുരോഗതിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ, മറിച്ച് സ്വന്തം ആദർശങ്ങളിലുള്ള അടിയുറച്ച വിശ്വാസം കൂടിയാണ് അത്.

 

ഭാരതം ലോകത്തിന് ഒരു പുതിയ ദാർശനിക മാതൃക കാണിച്ചുകൊടുക്കണമെങ്കിൽ, ആ മാതൃക പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങളുടെ കേവലമൊരു പകർപ്പാവരുത്. ആധുനിക ഭരണനിർവ്വഹണത്തിന് ചിലപ്പോൾ പ്രായോഗികമായ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം, എന്നാൽ രാഷ്ട്രനിർമ്മാണ നയങ്ങളുടെ ആധാരശില എക്കാലവും സ്വന്തം സാംസ്കാരിക വേരുകളിൽ തന്നെയായിരിക്കണം ഉറപ്പിക്കേണ്ടത്. പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങളെ യാതൊരു വിമർശനവുമില്ലാതെ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നത് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ ആധുനികവൽക്കരണമാണ്. സ്വന്തം ദാർശനിക അടിത്തറയിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു മാറ്റമാണ് ഭാരതത്തിന് ഇന്ന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിട്ടുള്ളത്. ആധുനികതയുടെ ആവേശത്തിൽ നാം നമ്മുടെ അടിസ്ഥാന വേരുകൾ മറക്കുകയാണെങ്കിൽ, കൊളോണിയൽ കാലത്തെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നിട്ടും സ്വന്തം അസ്തിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട, കേവലം ചർമ്മം കൊണ്ട് മാത്രം ഭാരതീയരായ ഒരു ജനതയായി നാം മാറും. ഈ പറയപ്പെടുന്ന 'പുരോഗതി' യഥാർത്ഥത്തിൽ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മേൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഒരു വിദേശ മാളിക മാത്രമായി ഭാവിയിൽ അവശേഷിക്കും.